Siyasi organizasyonların savunma ve güvenlik ihtiyacı, tıpkı birey ve toplumlarda olduğu gibi, zaruridir ve tarihî sürekliliğe sahiptir. Muhtemel dış düşmanlara ve içeride merkezî gücün etki alanı haricindeki kuvvetlere karşı ülkelerin emniyetlerini sağlamak ya da daha kısa bir ifadeyle dışarıda bağımsız içeride egemen olmak amacıyla başvurulan askerî faaliyetler uluslararası literatürde güvenlik konsepti çerçevesinde ele alınmaktadır. Ekonomik ve politik tarafları da olan güvenlik ihtiyacının sağlanabilmesi ise bazı tedbirlerin alınmasıyla mümkündür. Bunlar arasında; harp teknolojisindeki yeniliklerle bunların taktik ve doktrin olarak meydana getirdiği dönüşümlerin ülke silahlı kuvvetleri tarafından takip edilmesi, rakip devletlerin askerî sahadaki her türlü faaliyet ve hazırlıklarının izlenerek pro-aktif tedbirlerin alınması, askerî rekabet çerçevesinde silahlanarak düşmanla simetri oluşturma gayreti en öncelikli olanlardır. Bu faaliyetler aslında toplumlann askerî ve ekonomik sahada daha gelişmiş olan rakiplerinden haberdar olma, onları taklit etme ve transfer edebildikleri son teknolojileri kullanma ve geliştirme gibi hususlardan oluşmaktadır. Ülkelerin barış zamanı gerçekleştirdikleri bu tür hazırlıklarla birlikte devletler aynı zamanda kendine yeter bir savunma sanayii kurarak yeni silahlarla teçhiz edilmiş bir orduyu beslemek ve savaşa hazır halde tutmak zorundadır...

---