Son dönem Türk tarihinin en tartışmalı isimlerinden olan Sultan Mehmed Vahideddin, bu kitapta siyası kimliğiyle değil, Kanuni-bestekâr Mehmed Vahideddin olarak yer alıyor ve 71 seneden buyana ailesi tarafından muhafaza edilen besteleri ilk defa gün ışığına çıkıyor. Bu eserlerin yayın aşamasına gelinceye kadarki serencamı, bir hayli ilginçtir... Elime, eserlerin önce güfteleri geçti. Güfteleri, Vahideddin'in hayatını konu alan ve yakında yayınlanacak olan Şahbaba isimli belgesel kitabıma kaynak toplamak maksadıyla, hükümdarın torunlarından Hanzade Sultan (Osmanoğlu)'ın Paris'teki evinde çalıştığım sırada buldum. Sultan Vahideddin, sürgün yıllarında kızı Sabiha Sultan'a bir hayli mektup göndermiş, Sabiha Sultan, babasının 1926'daki vefatından sonra, bunları 45 sene boyunca bir çanta içinde muhafaza etmişti. 1971'de Sabiha Sultan'ın da vefatıyla çanta onun kızı Hanzade Sultan'a intikal etmişti ve güfteler, işte bu mektuplarla beraberdi. Aralarında hükümdarın kendi el yazısıyla eserlerinin listesi ve sadece bestelediği değil, bestelemek için topladığı yahut bizzat kaleme aldığı güfteler de bulunuyordu ve çoğu hasret ve ayrılık üzerineydi... Notalar ise hükümdarın bir başka torununda, Sabiha Sultan'ın İstanbul'da yaşayan büyük kızı Neslişah Sultan (Osmanoğlu)'ndaydı. Tamamı 39 adetti, büyük boy nota kâğıtlarına yazılmışlardı ve Sultan Vahideddin, bütün hususi yazışmalarında olduğu gibi burada da kurşun kalem kullanmıştı. Yine Sabiha Sultan'ın evrakı arasında çıkan bir mektuptan, notaların 1960'lı yıllarda bir ara Türkiye'ye geldiği ve bir müddet Topkapı Sarayı Müzesi'nin o zamanki müdürü Haluk Şehsuvaroğlu'nda kaldığı anlaşılıyordu. Şehsuvaroğlu, Sabiha Sultan'a 1962'nin 1 Şubat günü yazdığı ve Sultan'ın evrakı arasından çıkan mektubunun bir yerinde, şöyle diyordu: Fotokopisini yaptırttığım notaları buldum. Onları size takdim edeceğim. Yalnız küçük orijinal parçaları, İstanbul'u teşrifinizde takdim ederim...

---