Vakıflar, medeniyetimizin, geleneksel kültürümüzün doruk noktasına ulaştığı kurumlardır. Topluma hizmet duygusu, teşkilat kurma yeteneği, çeşitli sanatların en değerli örnekleri, idare, iktisat ve sosyal siyaset alanlarının en güzel uygulamaları bir yanda, milletimizin manevi kaynağı olan dinimizin prensipleri diğer yanda tarihe malolmuş geleneklerimiz doğrultusunda vakıflarımızda görülmektedir. Ecdadımızın iyilikseverlik duygusu, muhtaçlara yardım ve hizmet götürme arzusu, medeni bir toplumda mükemmelliğe ulaşma isteği, kurduğu kurumları yaşatmadaki yeteneği vakıfları geliştirmiş ve yaygınlaştırmıştır. Özellikle Osmanlı Türkleri döneminde vakıfların cemiyetin çok çeşitli alanlarına yayıldığı, dini hizmetlerden eğitime, sağlıktan spora, sosyal yardımdan sanat ve araştırmaya kadar değişik ihtiyaçları karşılamak için tesis edildikleri görülmektedir. Elinizde bulunan bu kitap, Osmanlı Devletinin batıya açıldığı bir döneme rastlamaktadır. Adile Sultan, babası II. Mahmut gibi kökü itibariyle maziye, istikbal olarak da modernleşmeye açık bir yüz olarak görülmektedir. Adile Sultan sahibi olduğu mal ve mülkünü vakıf haline getirerek yaşarken ve vefatından sonra düşündüklerini gerçekleştirmeyi bilmiştir. Adile Sultan, sahip olduğu ekonomik gücünü kurduğu vakıflar sayesinde toplumun hizmetine sunmuştur. Saraylarını ve köşklerini her tabakadan insana, özellikle kadınlara açarak onların bilgi ve görgülerini arttırmalarına, sosyalleşmelerine yardımcı olmuştur. Buralara gelen insanların dertlerini dinleyip, çözümler üreterek yardımcı olmuştur. Bu yüzden de halk tarafından hüsnü kabul görmüştür. Adile Sultan çok yönlü bir sultanefendidir. Kültür ve sanata, musikiye şiire karşı ilgisi vardır. Şairdir ve divan sahibi tek Sultandır. Osmanlı Devletinin 700. Kuruluşunu kutladığımız şu günlere Çamlıca kültür ve Yardım Vakfı olarak mütevazı bir hizmetimizin olmasını arzu ettik...

---