Suikast’ın yani insanı öldürmenin dünya üstünde hiçbir dinde ve hiçbir inançta yeri yoktur. Suikast işine bulaşanlar kendi inandıkları ideolojiler için haklı olmaya çalışırlar ama bunların hiçbiri, bir insanı öldürmeyi mazur göstermez. Bu kitapta Osmanlı döneminde yaşanmış on dört suikastı araştırdım. Bu çalışmayı yaparken iki tür suikast olduğunu gördüm.
Birinci grup suikastlar, iktidardaki gücü, partiyi, lideri yok etmek için yapılanlar. İktidar gücünün kendilerini ve politik düşüncelerini ezdiğine inananlar yani mağdur olduğunu iddia edenler, bu gücü devirmek için suikast düzenliyorlar. Ezildiğini iddia edenler son çare olarak kendilerini ezen diktatör, kral, padişah, sadrazam, paşa, vali veya kendi düşüncelerine engel olan kişiyi ortadan kaldırmak için suikast yapıyorlar. Buradaki sorun mağdur olduklarına inananların önünün açılmasıdır.
İkinci grup suikastlar ise bizzat iktidar gücünü elinde tutanların, kendi iktidarlarına engel olabilecek kişileri ortadan kaldırması şeklinde oluyor. Bu tür suikastlar genelde muhaliflere veya basın mensuplarına yöneliyor. Bu tür daha az yaşanıyor, zira iktidar gücünü elinde tutanlar rakiplerini ezmek veya kısıtlamak için başka yöntemlere de sahipler. Kendi kontrol ettikleri asker, polis, jandarma ve yargı yoluyla kendilerine sorun olacak kişileri bertaraf edebiliyorlar...

---