Sualtına olan ilgim çocukluk yıllarıma ve televizyondaki Kaptan Cousteau belgesellerine dayanır. O günlerde, bu belgeselleri izleyebilmek için gece yarılarına kadar beklemeye gerek yoktu. Yedi yaşındaki çocukların da dünyada güzel şeylerin olduğunu öğrenebilmeleri için pazar günleri veya hafta içi, ailece izlenebilecek saatlere konulurdu belgeseller. İşte bu nedenle denizlerin bol bol yediğimiz hamsi ve palamut dolu sular olmayıp, çok renkli ve değişik bir dünya olduğunu şaşkınlıkla izleyip; babama bir maske ve şnorkel aldırdığım günü hiç unutmam. O hafta sonu, Mudanya kıyılarında maskemle yüzdüğümde, çok sevdiğim denizden dudaklarım morarana kadar çıkamamış, altımdan geçen karagöz balıklarını, gün balıklarını, nazlı nazlı salınan yosunları, kıpkırmızı deniz yıldızlarını, deniz kestanelerini, küçük kabuklu yengeçleri doyasıya izlemiştim. Bu sessiz dünya ve onun oyuncularının kimbilir nasıl bir yaşamları vardı? Bizler niçin suyun içinde yaşayamıyorduk? Balıklar konuşurken su yutmuyorlar mıydı? Bunları düşünürken babama şunu sordum; bu belgesellerdeki büyük balık sürüleri, binlerce rengârenk küçücük balıklar, mercan denilen o ilginç canlılar niçin Mudanya'da yoktu? Babam bana Cousteau'nun görüntülediği yerlerin okyanuslarda, tropik denizlerde olduğunu, buralardaki sualtı yaşantısının bizim denizlerimizden çok farklı olduğunu söyleyince, kafamı sallayıp anlar gibi yapmıştım. Oraların denizleri daha sıcak, daha temiz olduğu için daha güzel ve yaşam doluymuş. Marmara denizindeki canlılarla oralardaki canlıları kıyaslamaya çalışarak belgeselleri daha bilinçle izliyor ve bu denizlerde maskem ve paletimle yüzeceğim günleri düşleyerek uykuya dalıyordum. Sonraki günlerde ilk işi m babama bir akvaryum aldırmak ve balıklarımı çiftleştirip yavrulamalarını incelemek oldu. Yumurtalardan çıkan küçücük yavruları korumasam, anneleri yiyordu. İşte ilk şaşkınlığım...

---