Sinemayı dert edinmek ya da çok yönlii kültür adamı olabilmek...
ENGİN AYÇA

Türk sinemasının öteden beri gereksinim duyduğu ama bir o kadar da yoksun olduğu entelektüel kimlik zenginliği ve de onun doğal bir uzantısı olan sinema düşünürlüğü sorunsalı, sinema alanımızın istenilen ve arzu edilen bir konuma gelmesini geciktirdiği gibi, düşünsel ve de kuramsal olarak kısır bir ortamın oluşmasına da zemin hazırlamıştır. Sinema sektörümüze uzun bir süre egemen olan ve kimilerince de bilinçli olarak yapay bir şekilde körüklenip-desteklenen aydın-halk ayrıştırılması, yalnızca sektördeki insan faktöründeki düzeyi değil, onun da ötesinde düşünce üretimini de etkileyerek bir ayrıştırmayı oluşturmuş, aydın ya da entelektüel bakışın sinemamıza hem düşünce hem de insan faktörü olarak yönelmesini zorlaştırıp geciktirmiştir.
Sinemamız 70/li yılların başına dek -birkaç istisna dışında-alışılmışın dışına taşan ve de her bir yeniliği yadsıyan, halk sineması koruması altında tecimsel yanından asla ödün vermeyen, kendilerini yenilemekten çok yineleyen bir düşüncenin ve de alaylı bir geleneğin desteklenip ilgi gördüğü içe kapanık bir alan olmuştur. Bu durum; sinemamızdaki kuşak değişimini olanaksız bir konuma getirdiği gibi, her bir yeniliğin önünü kapayarak gençlerin ve de entelektüel birikimin sinemaya girmesini tümüyle engellemese bile oldukça zorlaştırmıştır.
Sinemamızdaki ilk kuşak değişimi Yitik ya da Karanlık Yıllar Dönemi olarak adlandırdığımız 1974-1978'den sonra olmuştur. TV’nin ulusal düzeyde yayma başlayıp seks, Uzakdoğu ve de arabesk filmlerin piyasaya egemen olmasıyla başlayan dönem, bir süre sonra Yeşilçam'daki ilk kuşak değişim-dönüşümü gerçekleştirerek yeni bir dönemin başlamasına yardımcı olmuştur...
Burçak Evren

---