Üniversitelerde sosyal bilim ya da beşeri çalışmalar alanlarında görev yapan hocaların önünde her zaman bir açmaz vardır. Üniversiter kariyerin ya da dâhil olunan disiplinin gerektiği bir çerçevede üretim yapmak. Ya da entelektüel bir tutumu yeğleyerek daha çok kamuya yönelik olarak yazıp, çizmek. Elbette bu ikisinin bir arada yürüyebileceği bir açı da yok değildir. Ancak bu ikisi arasında paralellik imkânları her geçen gün daha azalmaktadır. Üstelik bu sadece Türkiye’ye özgü bir olgu değildir. Bütün dünyada yükseköğretimin, üniversitenin yaygınlaşması, hatta giderek sektörleşmesinin doğal sonuçlarından biridir bu. Dolayısıyla Türkiye’de genelde söylendiği haliyle sosyal bilim ve beşeri çalışmalar alanlarında iyi bir akademisyen olmakla, okuryazar kamuya yönelik entelektüel üretim yapmak arasındaki mesafe artık çok artmıştır.
Başka bir açıdan bakıldığında aslında bunun böyle olması eşyanın tabiatına o kadar da aykırı değildir. Üniversite görev yapan çok iyi bir beyin cerrahisi profesörü olmanız sizi otomatikman iyi bir entelektüel yapar mı? Bence yapmaz. Ama aynı soruyu örneğin sosyoloji alanında çalışan bir profesör için sorduğumuzda hâlâ pek çokları için entelektüel beklentiler yok değildir. Bu da beşeri alanlarda çalışan akademisyenlerin işlerini daha da zorlaştırmaktadır. Hem iyi bir hoca, hem iyi bir araştırmacı, hem iyi bilim insanı, hem iyi bir aydın, hatta entelektüel olmak zorunda kalmak kolay iş değildir. Üstelik bu varoluş biçimleri artarak birbirleriyle çelişir hâle gelirken...

---