Birinci büyük harp bütün şiddetiyle devam ediyor. Türk orduları cenubi1 Romanya ovalarında ilerliyorlar. Bir sonbahar akşamıdır. Ihlamur ve kestane ağaçlarının kuru dalları altında siyah bir çizgi gibi uzayan dar ve çamurlu bir yoldan gidiyoruz. Önümüzde bir Türk bataryası. 24. kilometredeki "İveşki" köyü işgal edilecek. Gece saat on... Müthiş bir yağmur yağıyor. Barınacak tek bir yer yok. Ü sırada arkadan bir ses yükseliyor: "Yüzbaşım, bir ışık!" "Işık mı?" "Evet... Sağa doğru bakın…' Bataryanın önünde kocaman bir atın dizginlerine sarılmış ilerleyen bir zabit, birdenbire elini hayvanın arkasına dayayarak sağa doğru dönüyor. Karanlık ve kapalı bir kış gecesinde, her nasılsa gökyüzünün bir ucunda unutulup kalmış serseri bir yıldız gibi kendi kendine yanıp sönen, titreyip kımıldayan silik bir ışık... Zabit hemen atının başını çekiyor: "Mükemmel. Orada bir ev var galiba çavuş. Herhalde bu, bir lamba ışığı olacak. Az kalsın görmüyorduk. Demek, gecenin birkaç saatini kapalı bir yerde geçirecek bir dam altı bulduk nihayet!" "Fakat yüzbaşım, bu dağın başında evin ne işi var? Sakın çobanların ısınmak için yaktıkları bir ateş olmasın?" "Hayır hayır... Bu muhakkak bir lamba ışığı. Belki bir çiftliktir…' Zabit atını ileri doğru sürüyor. "Haydi vakit geçirmeyelim. Batarya burada dursun. Siz atlılar beni takip edin. Yol ve yer müsait ise hemen bataryayı getirir, geceyi orada geçiririz. Şafak atana kadar dinlenecek vaktimiz var…'

---