Tobler çikolatalarına merakım sayesinde daha çocukken hayatıma girmişti bu ülke. Şimdi Bern’de, bir zamanlar o çikolataların üretildiği uçuk mavi badanalı, modern yapıda ders veriyorum. Bir yandan da aradan geçen zamanı ölçmeye çalışıyorum belleğimde. Balıkesir’den Bern’e uzanan zaman düz bir çizgi izlemiyor. Ama İsviçre’nin başkentindeki eski saat kulesinde rutubetli, isli taş duvara yapışmış akreple yelkovanın yarışı sürüyor hâlâ. Kimin kazanacağı henüz belli değil, sonunda yenilenin ben olacağımsa kesin. Nedense, Galatasaray Lisesi’nde yatılı öğrenciyken pek de umursamadan, hatta hiç sevmeden, müfredat programında olduğu için ezberlemek zorunda kaldığım Yahya Kemal’in dizeleri düşüyor aklıma: “Dönülmez akşamın ufkundayız vakit çok geç / Bu son fasıldır ey omrum nasıl geçersen geç!” Beni etkilemiş yazar ve sanatçıların “son fasıl"larının izini sürmemin nedeni de, kendi “son faslı”mı yaşıyor olmam sanırım Azrail elinde orağıyla değil Zytglogge’nin akrep ve yelkovanıyla kapıya dayandığında “Hoş geldin ama biraz bekle, vakit var daha” diyemem... 

---