“Kent: Kıyamet günü mü geldi?
Edgar: Yoksa o korkunç günün bir benzeri mi?
Albany: Başımıza yıkılsın da her şey bitsin!
Lear: Bakın, tüy kımıldıyor; demek yaşıyor!
Bu gerçekse eğer, çektiğim bütün acılara değer.”
William Shakespeare, Kral Lear, Son Sahne.
Osmanlı İmparatorluğunun (1299-1922) son padişahının Milli Mücadeleyi engellemeye çalışan bir hain olduğuna dair oldukça yaygın bir görüş var. Bizans İmparatorluğu (330-1453) sona ererken, kuşatılan şehirde surların içi ve son imparator ise ülkemizde fazla merak uyandırmamıştı^ Birçok trajedi talihin tersine dönüşü etrafında kurulmuştur. İki son hükümdarın kendi sonları, benzer topraklarda hüküm sürmüş olan, Batı ile Doğuyu birleştiren noktada aynı payitahta sahip iki imparatorluğun sona erişlerinin benzerlikler de içeren trajik temsilleri gibidir. Öte yandan, felsefi bir kavram olan “Öteki”den türetilerek oldukça yaygın bir kullanım alanı bulan“ötekileştirme’nin son imparator ve kuşatılan şehirde surların içi ile son padişah için de kullanılabileceğini söylemek yanlış olmaz. Gerçekten de, düşman veya hain olarak ötekileştirilenlere de ilgi duyulmaz ya da ancak tanımlanan sınırlar içinde duyulur. Çünkü, daha çok veya farklı ilgi ötekileştirmeyi ortadan kaldırabilir.
 

---