Gidemeyeceğimiz yer yok. O inanışla, özgüven1e dopdolu, yola çıktık başka dünyalara. Peki ne yapacaktık o dünyalarla? Ya biz onların efendisi alacaktık ya da onlar bizim: Yetmezlik içindeki zihinlerimizde tek düşünce buydu!.. Yeşil hiç bitmeyecekmiş gibi ufuk çizgisine uzanıyor, beyaz bulutlar üstümüzden akıp gidiyor, babam ağaçlara bakıyor ve bana doğru dönüp "Bak, haziran kırmızısı," diyordu... Uyandım. Gecenin karanlığında, o tatlı ve ağır tıkırtının verdiği huzurla yerimden doğruldum. Kuzeydenizi'ne doğru ilerleyen bir trendeydim. Taşradaki köy evimizin bahçesinde geçen, dünyanın henüz kendine mağlup olmadığı, benim hiç bilmediğim o uzak, güzel çağlara ait bir rüya görmüştüm... Peki ama babamın yıllar önce yazdığı o mısra nereden takılmıştı aklıma' "Gecenin Oğlu" şiirinin son üç sözcüğü: "Bak, haziran kırmızısı... " Güney Fransa'daki taşra evinde geçen çocukluğum, babam, annem, dedem, büyükannem şimdi ne kadar uzaktılar? İki gündür yoldaydım. Kül rengi bir trenin içinde soğuk kuzeye, Nordzest kentine gidiyordum; cebimde İçişleri Bakanlığı Özel Servis kimlik kartı ve gri renkli bir dosyayla... İki gün önce sabahın beşinde kapıma bir görevli gönderip beni acilen kuzeye giden sabah trenine yetiştirmişler, elim e de ince bir dosya tutuşturmuşlardı. Servis şefim istasyonda beni bekliyordu. Trene bindirip kompartımanıma kadar eşlik ederken, görevimi kısaca özetlemişti...

---