Şiir, şiir için olmaktan daha ziyade ana lisanı zenginleştiren bir gerçek ve öz kişiliğin anlatılmasıdır. Mimari, resim, heykel, müzik ve tiyatrodan farksız olarak bir milletin öz malı, benliği, uygarlığının da ifadesidir. Konu, bu itibarla daima ön planda kalmalı, lirizm, hayal, benzetiş, mecaz gibi edebiyat oyunları ise ikinci plana geçmelidir. Arzu ediyorum ki konuları başımdan geçmiş bu hatıralar, gelecek kuşaklar için de kaybolmamalıdır. Şair, toplum kalkınması için çırpınan vatanımızda, kuzey memleketlerinde olduğu gibi büyük halk kütlelerine de kendini duyurabilmelidir. Aşık paşanın Fatih'i, Bakinin Kanuni'yi, Nedim'in lale devrini, Namık Kemal ve Ziya paşaların, daha sonra, Tevfik Fikret'in İstibdada karşı Hürriyeti, konu olarak ele almaları sebepsiz midir? Bunun için şanlı tarihimizin öz malı ve kahramanları olmamışlar mıdır? Şu halde, şiir de bu bakımdan yukarıda bahsi geçen güzel sanat kolları ile evrenselde de kardeştirler. Galatasaray Lisesinin kuruluşunun 100. senesi dolayısıyla bu şiir demetlerini, geçende 100. doğum yılını kutladığımız Tevfik Fikret'in, Edebiyat Hocamız Namık Kemal Zade Ali Ekrem Bolayır'ın ve çok sevdiğim Orhan Veli Kanık'ın aziz ruhlarına sunuyorum. Erenköy, 1 Mayıs 1968

---