Guruba yaklaşan güneş, İstanbul’a yavaş yavaş veda ederken Boğaz’ı, uzak bir yangının hafif kırmızılığına boyar. Güneş, bakır rengine bürünüp istirahata çekilmeden önce, İstanbul’un yedi tepesine taç gibi konan o muhteşem selâtin camiler, semavi bir altın ve semavi bir çiniyle kaplanır. Büyür, daha bir heybet-leşir. Bakır oklu minareler, güneşin son ışıklarını da görebilmek için havalarda yükselirken seyredenlerin zihninde silinmez izler bırakır.
Osmanlı’nın dünya mirasına emanet ettiği mimari şaheserler, tıpkı insanlar gibi bir bedene sahip oldukları için değil, bedenlerinde hem bir hafızayı hem de bir imayı saklı tutabildiği için kıymetlidir. Bu eserleri, dünya atlasının üzerinde yalnızca bir nokta olarak duran öteki sayısız mimariden ayıran, bu imalı hafızalarıdır...
Âşığın duygularını yanık sesinde duyar, şairin sevdasını ise mısralarında görürüz. Mimar ise taşa kazır o sevdasını. Süley-maniye, Selimiye, Şehzade Paşa ise Mimar Sinan’ın iç güzelliğinin resmedilmiş halidir sanki. Ruhunu kazımıştır taşa adeta...
Boğaz’ı gerdan gibi, inci gibi süsleyen o muhteşem mabetlerin, köşklerin yanı başlarında adeta çıban gibi biten pek çok modern mimari, bir diken gibi gözlerimize batıverir. Bu modern yapılar için “Güzel mi?” diye sorulsa, “Fena değil” cevabını duyarız genelde. Fakat bu soru Süleymaniye ve Selimiye için sorulsa, insanlar dalıp gider...

---