Lala Paşa'nın hayalinde, gittiği şehirlerde otel yerine bir genelevde kalmak vardı. Ne zaman normal bir otele inse, canı sıkılırdı. Otellerin o soğuk, ticari havası ve personelin nazik davranışlarının arkasına gizlenen sahtelik onda huzursuzluk yaratırdı. Otel akşamlarında, işlerini bitirir bitirmez odasına kapanır, kitabını okur ve erkenden yatıp uyurdu. O, müşteri olmak değil, misafir edilmek isterdi. Genelevde çalışan fahişelerin, uzun ayrılıklardan sonra onu özleyecekleri ve her gelişinde onu heyecanla karşılayacakları anları düşünmeyi severdi. Hayalindeki fahişelerin, otel personeli gibi yapmacık olmayan, samimi ve candan davranışları olacaktı. Kızlara, uzun bir yolculuktan dönen kocalarıymış gibi küçük armağanlar getirecekti. Armağanları dağıtırken dostlarının yüzlerindeki sevinci seyredip, sevinecekti. Büyük bir aile gibi neşelerini hep birlikte paylaşacaklardı. Kızların her biri geceyi onunla geçirebilmek için çırpınacaktı ve aralarında yarışacaklardı. Şakalaşmalar, gülüşmeler, göz süzmeler, utangaç yere bakmalar, çift anlamlı sözler, gizlice davet etmeler ve "art niyetli" masum dokunmalar olacaktı. Harem değil, genelev istiyordu. Çünkü genelevdeki kadınlar, haremdekilerin aksine Lala Paşa'yı binlerce erkeğin arasından beğenmiş, tercih etmiş ve kalplerinin sevgilisi olarak seçmiş olacaklardı. Yataktaki sevgili olmak kolaydı, her erkek olabilirdi. Ama Fransızların deyimiyle 'Amant de coeur', yani kalpteki sevgili olmak, işte bu zor olanıydı. Böyle bir hayali vardı. Daha doğrusu hayallerinden biri buydu. Hayal olanaksız olmalıydı ki, hayal olsun. Gerçekleşmesi mümkün olan bir hayal, hayal değildi, plandı. Plan yapmaya değil, hayal kurmaya inanıyordu. Planlar onu sıkıyordu, hayaller ise bazen huzur, bazen de heyecan veriyordu. Tarihte, bağımsız kadınların olduğu genelevde kalacağına, haremde hapis yaşayan zavallılarla yetinen çoktu. Ne kadar renksiz, değersiz ve heyecansız bir seçimdi bu harem! Oysa dahi ressam Henri de Toulouse- Lautrec, zengin olmasına rağmen Paris'in genelevlerinde yaşamıştı.

---