Bazıları için tropikal bir tatil beldesi, bazıları için bir ütopya, bazıları içinse vatan. Kuzeyde lacivert Atlantik Okyanusu ile birleşen masmavi gökyüzü, güneyde ise, kentin dışındaki tarla ve meyve bahçelerine doğru uzanan, 17, 18, 19 ve 20.yüzyıl mimarileri ile bezenmiş 2,5 milyon nüfuslu Karayip metropolü.
Evlerden ve sokaklardan yükselen salsa ve rumba ritimleri, gürültücü ve arkadaş canlısı halkı, eski arabalan ve ağır egzoz kokusu. Neredeyse hiç kaybolmayan güneş ve nemli okyanus havası ile yüzyıllardır gezginleri etkilemiş Küba. Öyle etkilemiş ki çoğu bir şeyler bırakmış arkada, bazen bir ev, bazen bir çocuk, bazen de kendi benliğini.
Küba’ya gönül vermiş ve uzun süre orada yaşamış, ünlü yazar Emest Hemingway şöyle der: “Herkes, ‘Neden Küba’da yaşıyorsun’ diye sorar, sen de “sevdiğim için,” dersin. Çünkü gerçek nedenlerini açıklamak çok zordur...”
Bu adada yaşama şansına erişmiş gezginlerden biri olarak, ben de birşeyler bıraktım arkamda. En başta da kalbimi. Küba’ya ilk kez 2001 yılında üniversitenin son sömestrim okurken gittim. Çoğunluk gibi, ben de hayran oldum bu cana yakın insanlara, devrime, kolonyal mimariye ve masmavi gökyüzüne...

---