İnsan, düşündüklerinin az bir bölümünü sözle anlatabilirmiş. Herhalde yazıyla anlatabildiği bölüm çok daha az olsa gerek.
82 yaşındayım ve bunca yıl sonra biraz da evlatlarımın ve torunlarımın teşvikiyle de olsa, hatıralarımı yazmaya karar verdim.
Şöyle bir geriye dönüp baktığımda, yılların su gibi aktığını ancak geçen onca zamanın da boşa gitmediğini görüyorum. Yaşadıklarım için her zaman Tanrıya şükretmesini bildim. Aldığım her nefes için de halen şükrediyorum. Çünkü hayatımda sevdiğim insanlar oldu, harika bir ailem, çok kıymetli dostlarım, arkadaşlarım oldu. Hayatta yapmak istediklerimi yaptım, zevk aldığım şeylerle uğraştım, ailemin, ülkemin ve Tanrının bana verdiği sorumlulukları da elimden geldiği kadar yerine getirmeye çalıştım.
Kimi insan verdiği mücadeleleri hatıralarına yazar. Kimi insan kavgalarını, nefretlerini, olumsuz duygularını... Kimi insan özel hayatını yazar, aşklarını, ilişkilerini, hayal kırıklıklarını ya da hüzünlerini...
Benim hatıralarımda bunları bulamayacaksınız. Elbette kızdıklarım da oldu, küstüklerim de... Beni mutsuz eden olaylar da... Hatıralarımı yazarken, bunları neredeyse hiç dile getirmemeye çalıştım. İstedim ki sizinle güzel şeyler paylaşayım. Hayatın çirkin yüzünü değil, mutlu, gülümseyen yüzünü göstereyim.
Bir dostum, "Sen, birçok insanın hayal ettiği şeyleri yaşamışsın!” demişti. Belki de haklıdır. Çünkü hayat yolum krallar, kraliçeler, prensesler, prensler, asiller, dünyaca ünlü Hollywood yıldızları, kitlelerin hayran olduğu büyük sanatçılarla kesişti. Bir yandan ülkem için hizmet eden eşimle birlikte bu göreve layık olmaya çalışırken, bir yandan da dünya tarihine damga vurmuş devlet başkanları, başbakanlar, bakanlarla aynı sofralarda bulundum, aynı sohbetlerde yer aldım. Saraylarda ağırlandığım da oldu, çok şöhretli kişileri masamda ağırladığım da... 

---