Dünyanın çok az yerinde İstanbul'daki kadar zengin bir mimarlık mirası-hem sorumluluk gerektiren hem de yük olan bir miras - vardır. İstanbul-Konstantinopolis-Bizans, yalnız belli tarihi bir dönemi veya uygarlığı yansıtmanın ötesinde, gelecek kuşakların hayranlık duyacağı biçimde izler bırakmıştır. Ardı ardına gelen kültürler, tek tek kendinden önceki kültürden bir şeyler alarak, ama kendi kimlik ve kişiliğini de yaratarak üstün yapılar ortaya koymuştur. Yalnız bölgesel değerler olarak kalmayıp, yüzyıllar boyunca dünyadaki mimarlık gelişimini etkileyen evrensel başyapıtların ortaya çıkmasıyla sonuçlanan bir mimari kimlik söz konusudur. Ayasofya ile Süleymaniye Camii'nin gölgesinde ancak kişinin kendi çalışmasına ve tarihe karşı duyduğu sonsuz sorumluluk, bugüne ulaşan ve geleceğe uzanan sürekliliği sağlayabilir: düşünce ve inanç sürekliliği, yapılı çevrenin strüktür ve doku sürekliliği ve mimarlıktaki mükemmelliğin sürekliliği. Günümüz hedef ve söylemlerine, yerli mirastan beslenmekle birlikte küresel bir kavrayış ve planlamayı içeren bir mimarlık anlayışına temel oluşturan şey, bu sürekliliktir. Sedad Hakkı Eldem bu iddia için ciddi uğraş vermiş bir mimardır. Gelişme ve ilerlemelerle ortaya çıkan durum, söylem ve sonuçlar üzerine araştırma, çözümleme ve sonuçlandırma yapmaktan ziyade kendi belirlediği yollara odaklanmış taraflı bir mimarlık tarihi yakın zamana kadar Eldem'in (ve diğerlerinin) çabalarını göz ardı etmiştir. Bizler, tarihsel ve mekânsal bağlama odaklanmanın önemini vurgulayan, ayırt edici özelliği özgünlük ve bireysellik olan bir çevreyi sürekli biçimleyen malzeme, teknik ve güçleri anlamaya dayalı, bulunduğu yerin toplumsal ve kültürel ortamına uygun çalışmalar yapan mimarların yapıtlarını, ancak yeni yeni fark etmeye başladık. Gelenekle modernizm, bölgecilikle enternasyonalizm arasındaki kutuplaşma, mimarlık için harcanan çabaları nitelik açısından parçalamıştır...

---