sokaklarında yanlış gezdim İstanbul
sana bakarken ruhumu ezdim sessizce
yeni cami önünde
gözlerden ibaret kaleler
kimseyi sokmuyor kanatlar ülkesine
üzünç sultanı atını sürüyor denize
kimseyi almıyor zamanın terkisine

bir İstanbul kırıldı yüreğimde
bir su testisi, bir ışık gemisi
bir gölge, bir sevinç, bir ilaç
buldum tahtakale’nin
düşsel işportacılarında
kanayan purolarını zamanın
esrik kahvelerini zamansızlığın...

---