Brillat-Savarin, Lezzetin Fizyolojisi adlı kitabında "Hayvanlar beslenirler, insanlarsa yemek yer. Yemek yemeği bilen tek canlı insandır" der. Gaude Levi-Strauss'da insanlığın uygarlık yolunda kaydettiği en önemli aşama olarak yemeği bir kaba koyarak pişirmesini görür. Bir biyolojik zorunluluk olmanın yanında, insanın yemekle olan ilişkisi, yaratıcılık sürecini başlatan basamaklardan biri olarak nitelendirilebilir. Yine de yemeğin tarih boyu gelişimiyle insanlığın uygarlık gelişimi birbirine çok paralel olmamıştır. Özellikle de Avrupa uygarlığını ele aldığımızda, 17. yüzyıla kadar, bu kıta insanının kimi yerlerde ancak hayvanın beslenmesinden ayırdedilebilecek kadar yemek bilgisi olduğunu görüyoruz. Günümüzde farklı ülkelerinin zengin mutfakları dünyanın en iyi beslenen bölgesi ve yemek kültürünün beşiği olan Avrupa, beslenme sorununu son birkaç yüzyıl içinde çözememiş ve bu konuda kendinden önceki uygarlıklardan bile geri kalmıştır. Tarih öncesini tahıl toplumu olarak geçirmiş, ortaçağda toplumsal tabakaları oluştursa da onları besleyebilmekten uzak kalmış, zengin soylular bile beslenememe kaynaklı soluk benizleri ve açlıkla karşı karşıya kalmıştır Avrupa'da. Yazılı kaynaklara göre 18. yüzyılın başlarına kadar yamyamlığın kalıntıları sürmüştür Avrupa'da. Haydutların dedesini Boulogne ormanlarında nasıl yediklerini anlatan Parislilere rastlanır yemek literatüründe. Avrupa'nın yemek kültürünün kökeninde yokluk ve açlık yatar. Yüzyıllarca hayvan yemi olarak kullanılan patatesin, süs bitkisi olarak kullanılan domatesin ve birçok meyvenin deneme yanılmayla yiyecek haline gelmesinin sebebi bu beslenme sefaletine dayanır. Artan nüfus ve yaşamı tehdit eden açlık insanoğlunu çevresinde bulduklarını yenir hale getirmeğe zorlamış ve mutfakları çağımız uygarlığının ülke kültürlerinin önemli bir unsuru haline getirmiştir. Günümüz toplumuna baktığımızda da nüfus artışının toplumsal bir sorun olduğu, ekonomik ve pratik beslenme çözümlerine insanlığın ihtiyaç duymaya devam ettiğini ve bu çözümlerin sağlıklı olması gerekliliğinin önem kazandığını net olarak görüyoruz.

---