Değerli edebiyat tarihçisi Nihad Sami Banarlı, "Türk kadın romancıları arasında, bilhassa Türk - Osmanlı medeniyetinin hatıralarıyla yüklü, tarih şuuru ile aydınlanmış, tasavvuf tefekkürleri ile heyecanlı roman - hikâye, deneme, hatıra türündeki eserleriyle çok geniş bir okuyucu kitlesinin hayranlığını kazanmış olan Samiha Ayverdi'nin ayrı bir yeri" olduğunu ifade eder ve XX. asır Türk edebiyatının kadın roman ve hikâyecileri arasında "eserleri ile romancılık sahasında olduğu kadar, Türk tefekkür hayatında da çok derin izler bırakan kadın yazarımız Samiha Ayverdi'dir," der. Samiha Ayverdi, kendisi ile yapılmış bir mülakatta, yazı yazma arzusunu şöyle ifade etmiştir: "Bana ilk defa yazma arzusunu ilham eden şey nedir bilir misiniz? Bir gün prensip ve duygularıma hiç uymayan bir kitap okumuştum. Bu kitabı okur okumaz, orada kanaatime aykırı gelen şeyleri reddedebilmek için kaleme sarıldığımı gayet iyi hatırlıyorum." Bu sözler, şüphesiz O'nun şahsiyetini şekillendiren, edebi ve fikri yönünü harekete geçiren gücün mahiyetini anlatmaktadır. Bir ankete verdiği cevapta da, yazı yazmasının sebeplerini şu şekilde açıklamıştır: "Eserlerimi yazdıran saika gelince, toprak altına gömülmüş bir tohumun zamanı gelince inkişafı nevinden, günün birinde kendimi bu tarlada sürülmüş bulduğum zaman buna ben de şaştım. Ezel tasarrufu beni o tarlanın bir köşesine gömmüş olabilir; fakat onun sürüp gelişmesinin saiki, lütfedin de benim sırrım olarak yine bende kalsın." Samiha Ayverdi'nin ruh ve gönül dünyasının zenginleşmesi, manevi cephesinin gelişmesi, şahsiyetinin şekillenmesi, terbiyesi halkasına girdiği Altay Ümm-i Ken'an Dergâhı Şeyhi Ken'an Rifai'nin irşadları ile olmuştur. Yazı hayatının 1938-1950'li yılları arasında, tasavvuf ve ilahi aşkı eserlerinin ana teması olarak ele alan, davasına ve gayesine hizmet etmek için yazan ve bu maksatla eser veren Samiha Ayverdi, bu terbiye halkasında derin dünyasını şekillendirmiş, şahsiyetini bütünlemiştir…

---