İstanbul'a 1920 yılı Eylülünün sonunda yağmurlu kapanık bir gece yansı gelmiştim. Vapurumuz önce Çanakkale Boğazı'na girmeden evvel, sonra da limanda çok sıkı bir kontrolden geçirildiği için dokuz saat gecikmişti. Bu yüzden babamla kararlaştırdığımız gibi çıkar çıkmaz annemin akrabasından Behçet Beyefendinin Göztepe'deki köşküne gidemedim. Benimle beraber Tıbbiye'ye girmek için İstanbul'a gelen iki mektep arkadaşımla Sirkeci 'de küçük ve epeyce kirli bir otele indik. Akrabamdan bir insandan bahsederken "Beyefendi" vasfını kullandığım için okuyucularım beni ayıplamasın! Bu manyak ve benim için o kadar sevimli, fakat etrafın hiç de sevmediği bir adamın kendisinden daha beter olan hizmetçisi ve azap meleği Şerife Hanım, rütbe, elkap, unvan ve teşrifat işlerinde bir eski devlet salnamesi kadar titizdi... Babası İsmail Molla Beyin sağlığında ve biraz da hanımı namına beğenmediği için küçük bey sıfatıyla ezdiği efendisine Şurayı Devlet azası olur olmaz birdenbire beyefendi payesini vermiş ve bir daha başka suretle anılmasına müsaade etmemişti. Ne yapılır, Şerife Hanım, devlet mefhumuna hürmetkârdı. Behçet Bey annemle teyze çocukları olan Atiye Hanımefendinin kocasıydı. Atiye Hanım, Abdülhamit devrinde acayip mizacı, sevimliliği, huysuzluğu, tatlı uysallık, inat ve coşmalarıyla "saraya intisap" dedikleri o acayip ve tehlikeli ikbali bile bir nevi şaka haline getirmiş olan Kazasker Ata Molla Beyin küçük kızıydı. Garip bir şaka ki, sonunda hem kendisinin, hem de Atiye teyzemin aşağı yukarı hayatlarına malolmuştu. Filhakika Molla Bey hakkı olan meşihatı elde edemediği için kahrından ölmüştü. Büyük teyzeme gelince, hiçbir zaman sevmediği ve sevemeyeceği Behçet Beyle, Hünkârın iradesiyle evlenmişti. Karı koca senelerce yan yana uzatılmış iki değnek gibi yaşamışlardı. Kayınbabası İsmail Molla Beyin sağlığında bu aşksız hayat, genç kadını pek o kadar sıkmamıştı. Çünkü İsmail Molla işittiğime göre çok canlı bir adammış ve gelinini eğlendirmesini bilirmiş…

---