Dostluğumuz çeyrek asrı bulduğu sıralarda Nina, anne ve babasının doğup büyüdüğü toprakları terk etmeleriyle başlayan zorlu günlerini anlatmak gerektiğinden söz etmeye başladı. Bu konudaki suskunluğunu bozma kararı çevresini heyecana sürükledi. İlk akla gelen, bir asır öncesinden başlayacak bu yolculuğun yazıya dökülmesi, dosyalanarak aile hatıralarının arasında yerini almasıydı. Ne var ki Nina’nın arzusu bu kadar basit değildi. Ona anlatılanlar ve kendi yaşadıkları, geçen bunca senenin ardından hafızasından silinmiş, pek azı aklında kalmıştı. Dolayısıyla vereceği kısıtlı bilgiler ancak hikâye-leştirilirse bir anlam kazanacaktı. Bu düşünce yeni bir coşku doğurdu. Gerçekler ve düşlerin bir araya geleceği bu çalışma için isimler ortaya atıldı. Uzun süren tartışmalara Nina, yine bir sürprizle nokta koydu. Hikâyesini sadece bana anlatmak istiyordu. Bunca senedir şiddetle merak ettiklerimi kaydetmeye, not tutmaya başladım. Her buluşmamızda yazılanlara yeni bir detay ekleyerek uzun bir sürece girdik. Olaylar ve kişiler harman yerinde savrulan ekinler gibi uçuşmaya başlamıştı.
Nereden ve nasıl başlayacağım konusundaki kararsızlığıma, Ninanın annesi Elenanın etkileyici fotoğrafları son verdi. Olan bitenleri tabii ki bu derin ifadeli bakışların sahibi anlatmaya başlamalıydı. Sonunda, Ninanın babası Alexei’in aziz dostuna yazdığı mektuplarla desteklenen metin ortaya çıkmaya başladı. Bazen sancılı bazen su gibi yazılan sayfaları okudukça Nina ellerini heyecanla çırparak devam etmemi istedi.

---