Aziz büyüğüm Ahmed Yüksel Özemre’den 2005 Nisan ayında aldığım elektronik postada şöyle diyordu: “Sevgili kılını, ilki lokalfakat İkincisi genel anestezi ile yapılacak iki ameliyatım var. Senin somlarına inşâallah gelecek hafta cevap verebileceğim. Bu arada sana bahsetmiş olduğum denememi yolluyomm. Hepinizin hasretle gözlerinizden öperim. Muhabbetlerim ve duâlanmlaÇok üzülmüştüm zîra bir gün önce Ahmed Yüksel Hoca’ya tasavvuf! ve dînî konularda birkaç soru hazırlayarak yollamış ve cevap rica etmiştim. Gerçi Hoca gençliğinden beri önemli sağlık problemleriyle boğuşmaya alışıktı ve son derece dayanıklıydı ama ardı ardına iki operasyon geçireceğinden haberim yoktu. Üstelik bahsettiği denemesi de mesajına ilişik değildi. Bir müddet sonra kendisine geçmiş olsun demek için telefon ettim. Her zamanki muhabbet ve alâka dolu tavrıyla sanki kendisini takdir edecek ayardaymışım gibi benimle hem derdeşti hem de fikirlerimi beklediğini söyledi. Bir önceki mesajında roman denemesini ekte göremediğimi utana sıkıla söylediğim zaman da her zamanki nüktedan ve şakacı tavrıyla kendisini suçlayarak epeyce mahcup olmama yol açtı. Gerçekten de beş on dakika sonra “Rûhan” adlı roman denemesi mesaj kutumdaydı.

---