1967'de kuruluşunu geçen broşürde anlattığımız DİDK; Türk-İş'in bu yıla kadar bıraktığı boşluğu doldurma görevini üstleniyordu, Bu görev, sendikacılık ile siyaset arasındaki siyasal iktidarlar, hâkim sınıflar ve Türk iş tarafından kasten koparılmış ilişkinin yeniden kurulmasıydı. DİSK'in varlığıyla, daha da anlam kazanan işçi sınıfı mücadelesi; 1967 sonrası Türkiye'sinden 1973'e kadar dünya ve Türkiye şartları içinde gelişti, büyüdü... Bu dönemde; 1 - 1965'de tek başına iktidara gelen sermaye sınıfının partisi AP, 1961 Anayasasının bütün olanaklarından sermaye için yararlanıyordu. Yerli ve yabancı sermaye için garantiler veren, planlı ekonomi, konsorsiyum, sosyal siyaset kurumları gibi Anayasal müesseseler sermaye sınıfının politikasının araçlarıydı. Ancak ekonomik ilişkiler bozuldukça, diğer bir anayasal gerek olan "demokratik haklar" -Grev Hakkı, Örgütlenme Hakkına tahammülsüzlük de arttı. Bu sonuç; bütün sermaye iktidarlarının karakteri gereğiydi: Çünkü: * Sermaye, dış sermaye ile içli dışlı idi. Dışardaki bir buhran içeriye büyüyerek yansıyordu. * Sanayi tamamen "montaj" özelliği gösteriyordu. * "Vasıflı İşçi Göçü" vardı. * İşsizlik büyüyordu. Büyük şehirlerin etrafı gecekondularla çevrilmişti. * Sanayinin ham madde sıkıntısı büyümüştü. Ayrıca üretilen mallar içinde pazarlanacak yer bulunamıyordu. * Sömürülme oranı arttıkça işçiler de· ücretlerine zam istiyorlardı. * Yeni yatırımlar yapmak için yeteri para bulunamıyordu. * Fiyatlar hızla yükseliyor geçinmek zorlaşıyordu. * Ekonominin büyümesi yavaşlamış bu durumdan sanayiciler şikâyetçi olmuşlardı. Emekçilerin düzene karşı hoşnutsuzlukları da gözle görünür bir oranda artmıştı. Sonuçta, ekonomik bozukluk, kendisine bağlı olarak siyasal bunalım yarattı...

---