ÖLEN BACIM
Hamdullah Suphi'ye

Bacımı pek güzel hatırlıyorum. Biraz meyletmiş uzun boyu, asil yürüyüşü, nazik bakışları pek hoşuma giderdi. Onu ailemizin harap olmuş bir devrinden unutulmuş bir heykel gibi telâkki ederdim.
Hemen odasından hiç çıkmaz gibi idi. Küçük köşe minderinde, mangal başında. Terlikleri minderin önünde, kedisi kucağında çorap örerdi. Küçük kardeşimle her sabah yanına gider, pek ince bir ihtimamla hazırladığı kahvaltıyı yer, sonra da hikâye söyletirdik!
O bize en ziyâde gençliğindeki hâtırâtını söyler. Söyledikçe hem memnûn hem mahzun olur, gözlüğünü çıkarır, gözlerini siler, sonra devam ederdi:
“-Ben de çocuktum...” Başörtüsü hemen her zaman başında dururdu. Vakit vakit yoruldukça örmeyi bırakıp mangalı eşeler, kemikleri seçilen zayıf ellerini ateşe tutar, rengi uçmuş açık mavi gözleriyle düşünür, düşünür, düşünürdü...
Bazı ben dizlerine yatardım. O saçlarımı okşar, Çerkezce türküler söylerdi. O muhteriz nağmeler ne hazin idi! Kim bilir bir dua mıydı? Ekser defa önümüze bir havlu yayıp yiyecek verdiği zaman bize nasıl satıldığını, büyük babamın evlendiğini, annemin doğduğunu, düğününü anlatırdı. Biz memnûn olur, dinlerdik. Bazı da bu küçük iken Kazakların köyünü harap ettiğini, ancak hatırlayabildiği babasının nasıl acıklı vefat ettiğini anlatır, ağlardı...
Emin Bülend

---