Hapse düşeceğim ihtimalim ilk kez bir Ankara-İstanbul uçuşunda aklıma getirdim. Kahve servisimi yapan nazik hostesin suratına bakıp bir gardiyan hayal etmek hastalıklı bir kehanetti belki, kabul ediyorum.
Ama siz de şahitsiniz, kehanetim tuttu!
Takip eden bir yıl zarfında hapse girdim.
Vekilliğim düşmedi ama gökteki ve yerdeki tahsisli VİP koltuklarımdan uzak kaldım. Aklımı, fikrimi, hür irademi tutsak edemeyenler sadece koltuğumu rehin alabildi... Galiba plastik bir sandalyede bile özgürlüğümün rahatını sürebileceğimi düşünemediler. Hatta sandılar ki, o rehin koltuk yüzünden bütün CHP Tiler de esir düşecek. Korku veyahut çıkar uğruna teslim olacak.
İtiraf edeyim ki etrafta kötü örnek çoktu.
Müflis siyaset esnafı, saraylı hâkim ve savcısı, ihaleci medya patronu, yalancı habercisi, saymakla bitmezdi.
Ne var ki CHP başkasına benzemezdi.
Partim yolundan dönmek bir yana...
Hak-hukuk-adalet talebiyle yollara döküldü.
Baktım partim yürürken, bana plastik sandalye düştü...
En iyi bildiğim işi yapmaya devam ettim: Okudum ve yazdım.
Cezaevinde ikinci kitabımı bitirdim.
İlk kitabı okuyanlar bilir, anlatıcı bendim.
Bu kitaptaki kahramanım, özgür sandalyem.
Zaten o sebeple arka kapağa kuruldu tüm vakarıyla.
O fotoğrafa bakarken bir an için düşünün isterim: İnsanoğlu mabadı uğruna nelere katlanıyor... Ve değer mi hakikaten?
Cezaevinde bir kitap daha yazacak kadar yatacağımı tahmin etmiş ve okurla paylaşmıştım. Umut ediyorum ki bir sonraki kitabım bitmeden özgür kalırım...

---