Kendimden geçmeden önce bir düş gördüğümü anımsıyorum. Henüz ayak değmemiş yollardan, çoğu kez de bataklıklar aşarak, biçimsel olarak çok güzel olan birkaç dağa doğru koşuyordum. Ova giderek düzleşiyor, çirkinleşiyordu. Sonunda kayaların mı, yoksa yıkıntıların mı arasından geçtiğimi kestiremiyorum. Uzaktan, o uzunlamasına dört köşe kitleleri, aynı zamanda göz kamaştırıcı bir kentin tapınağı ya da bir anıt kalıntısı olarak algıladım. Uyandığımda, doktorların siyah gözlüklüsü: "Hepatomegali var," diyordu. Öbürü: "Splenomegali de," dedi ve yanındaki stajyerlere dönerek: "Karaciğer yetmezliğine bağlı öbür belirtiler kaslarda erime, el ayasında eritem, jinekomasti, deri ve derialtı dokularında küçük atardamarların genişlemesiyle...' diye anlatmaya başladı. Hiç ara vermeden konuşuyordu: "...ortaya çıkan örümcek biçimli lezyonlar, saç dökülmesi, erbezlerinde atrofi ve çevrel sinirlerde nöropati... " Susmuyorlardı. Yaşamın baskısını bütün ağırlığıyla duyuran peşin yargıların, kıskançlıkların, küçüklüklerin, bizleri beşikten bu yana kovalamakta olduğunu biliyordum, bu kere hiçbir isteğimizin doğru dürüst yerine gelmemekte olduğunu da düşündüm. Başında az saç olanı anlatıyordu: "Karaciğer fonksiyon testleri patolojik sonuç verebilirse de bu, siroz belirtisi olmaktan çok karaciğerde herhangi bir bozukluk olduğunu gösterir. Buna karşılık, protrombin zamanının uzaması, sonuçta gamaglobülin miktarının artması ve albümin miktarının azalması sirozu düşündürür. Kesin tanı biyopsiden sonra konabilir. Lifsi madde dokusunun... " Sıkıldım. Kendimi hiç de iyi duyumsamıyordum. Oysa daha dün sabah, her sabah olduğu gibi boy aynasında (hafif yağ bağlamış şişman karnıma aldırmaksızın), yüzüme ve gözlerime baktığımda, otuz yaşlarındaki o genç adamla gene yüz yüze gelmiştim...

---