Okyay'la lise sıralarına dayanan eski ve köklü bir arkadaşlığımız vardı. Talebelik hayatımız boyunca en çetrefil ve güç matematik problemlerini halletmekten büyük bir zevk duyan dostum, memleket meseleleri ile de yakından ilgilenir, bunlara bir çözüm yolu bulmak için çaba harcar, edebiyattan siyaset ve müziğe kadar her konu ile ilgilenir ve fikirlerini tatlı tatlı çevresine aktarmaya çalışırdı. İzmir (ATATÜRK) lisesini pekiyi derece ile bitirmişti. Sıra yüksek tahsile geldi, matematik dalını seçti. Milli Eğitim Bakanlığının Avrupa imtihanına girdi, başardı ve Avrupa'ya tahsile gitti. Kader Münih'te de bizi bir araya getirdi. Aynı bilim alanında yüksek tahsilimizi yapmaya başladık. Okyay daha ziyade uzay problemlerinin yer aldığı astronomi ile ilgileniyordu. Matematiğin uygulama şekilleri onu daha çok etkiliyordu. Bu nedenle üniversitedeki klasik matematik derslerine devam ederken Technische Hochschule'de de uygulamalı matematik derslerini izliyordu. Dört sene gibi çok kısa bir zaman zarfında astronomi dalında doktorasını da yaparak üniversiteyi pekiyi derece ile bitirdi; Potsdamm'a geçip astronomi sahasında stajını da ikmal etti. Gayelerimiz bizi üniversite öğretim üyeliği mesleğini seçmede de birleştirdi; yurda dönüşte İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesinde asistanlık görevine başladık ve bir süre sonra da bu fakülte de doçent olduk. Ankara Üniversitesi Fen Fakültesinde birlikte çalıştığımız sıralarda Okyay, orada henüz tesis edilmemiş bulunan astronomi kürsüsünü ve enstitüsünü kurmayı ve geliştirmeyi büyük ve yenilmez azmi ile başardı. Görevini yerine getirmiş olmanın huzuru ile İstanbul Teknik Üniversitesi'nin bir teklifini kabul ederek tekrar İstanbul'a döndü. İstanbul'da ikinci kez beraberdik; O, İstanbul Teknik Üniversitesi'nde, ben de İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesinde. Gene o sarsılmayan dostluk, fikir birliği ve "Yurdumuzda matematik bilimi nasıl kökleştirilebilir, nasıl geliştirilebilir" ortak sorunumuz ile.

---