| Yazar | : | İsmail Mangaltepe, Recep Karacakaya |
| İsbn | : | 9786054052325 |
| Yayın Tarihi | : | Mayıs, 2010 |
| Dil | : | Türkçe |
| Sayfa Sayısı | : | 106 |
| Ölçü | : | 13,5 x 21 cm |
| Yayınevi | : | Yeditepe Yayınevi |
19. yüzyılın sonlarına doğru Fransa'nın Osmanlı Devleti'nden çıkarlan, öncelikle, çalışmaları önem bakımından gerileyen Katolik tarikatlarla, önemi hızla artan ekonomik faaliyetlerle bağlantılıydı. XIX. Yüzyılın sonunda Katolik tarikatların Katolikleştirme faaliyetleri daha önceki etkisini biraz yitirmişti. Fransa'nın zararına, İtalyan ve Alman misyonerlerin faaliyetleri artmıştı. Bu yüzden Fransa'nın nüfuzu ekonomik çıkarlara daha bağlı hale gelmekteydi. 1898'e gelindiğinde Osmanlı borçlarının en az yüzde ellisini ellerinde tutuyordu. Fransız bankerler, Osmanlı maliyesinde hâkim bir konuma gelmişlerdi.
Fransız hükümetleri Suriye'yi, İstanbul ve Boğazlar bölgesini çok önemli bölgeler olarak değerlendiriyorlardı. Suriye'de (Lübnan ve Filistin dahil) Fransız çıkarım belirli bir yoğunlaşması vardı. Suriye bölgesi Fransız diplomasisi için geleneksel bir eylem alanı ve Fransız donanmasının ulaşabileceği bir topraktı. Bu yüzden Fransız politikacıları Suriye'yi Fransa'nın bir gün toprak talebinde bulunabileceği ve bu nedenle Fransız nüfuzunun önceliğini sürdürmenin lüzumlu olduğu olağanüstü siyasal önemde bir alan sayma eğilimindeydiler.
19. yüzyılın sonlarında Fransız çıkarlarının savunulması ve Fransız politikasının oluşturulması büyük ölçüde Dışişleri Bakanlığı tarafından yapılmaktaydı. Fransa'nın Osmanlı politikasının oluşmasında en önemli kişi dışişleri bakanıydı. Fakat İstanbul Büyükelçiliği'nin, konsoloslukların, politikayı belirlemede paylan vardı.
Geleneksel olarak İstanbul'da uzun süre çalışan Fransız büyükelçileri geniş yetkilere sahipti. Osmanlı meselelerine yatkınlıkları ve politika talimatlarını uygulamada kendilerine tanınan hatırı sayılır hareket serbestliği bu yetkileri güçlendiriyordu…