“Bey evde mi?”
Neşet Bey, bu sesi duyunca içinden:
“Eyvah, bizim bağ komşusu!” dedi.
O, bu pazar gününü kâh okuyarak, kâh yazarak, kâh pencereden bahçeyi seyrederek, kâh yeni yaptırdığı bir geniş divanın üstüne uzanarak, akşama kadar evde, yalnız geçirmek istiyordu. Karısı iki çocuğuyla birlikte dün İstanbul’a gitmişti. Kendisi de bir haftaya kadar seçim bölgesini dolaşmak üzere yola çıkacaktı. Geceli gündüzlü didinmelerle geçen uzun bir Ankara kışından sonra o kadar hasretle beklediği bu kısa dinlenme devresine Mansurzâde Hüseyin Efendi’nin ziyaretiyle başlamak Neşet Sabit için oldukça can sıkıcı bir aksiliktir. Elinden kitabını attı. Sinirli bir hareketle ayağa kalktı. Güya saklanacak bir yer arıyormuş gibi şaşkın şaşkın bakınmaya başladı. “Keşke, şu sersem Osman’a, beni kim ararsa evde yok, demesini tembih etseydim!” diye mırıldandı. Fakat iş işten geçmişti. Mansurzâde, başında Kara-göz’ün işkırlağım andıran o acayip şapkasıyla, “Selamünaleyküm” diyerek içeriye daldı...

---