Özellikle büyük şehirlerde, ciddi bir koşuşturmaca içerisindeyiz. Sürekli bir yerlere ‘yetişmeye’ çalışıyoruz. Kurulmuş robotlar gibiyiz. Kitle iletişim araçlarının dünyayı, ‘odamıza’ kadar getirdiği bir devirdeyiz. Evimizde, iş yerimizde, sokaklarda, metroda, havaalanlarında; kısacası başımızı nereye çevirsek bir reklamla karşılaşıyoruz. O ürünlere ve yaşam tarzına sahip olarak ‘mutlu’ olacağımız mesajı veriliyor. Kim mutlu olmak istemez ki? Bunun için çok çalışmak, koşturmak, hırs yapmak gerekiyor. Oysa yaşam için gerekli olan temel ihtiyaçlar bellidir. Bize dayatılan ise bunların üstünde egoyu okşayan, haz veren unsurlardır.
Günümüzün global ekonomik ve siyasi sistemleri, tamamen hazcılığı mutluluk olarak sunmaktadır. Bu ise egoizmi ve bireyselliği körüklemektedir. Halbuki insanın sosyal ve İnsanî boytıtu vardır. İşte bu boyut ihmal edildiği için ruhsal problemler daha bir ön plana çıkmıştır. Sürekli artan stres, organizmayı ‘alarm’ durumuna sokmuştur. İşte panik atak da bu artan gerilimin sonuçlarından biridir..

---