1958 yılı yazında bir sabah, hayatında hiç okula gitme şansı bulamamış rahmetli babam, ÇAPA ilkokulu birincisi küçük (le petit) oğlunu o kocaman binanın önüne getirmiş, burada şimdi sınava gireceksin ve kazanırsan artık burada okuyacaksın demişti. Sonra sınav sonuçları belli oldu ve ben gündüzcü (nihari) olarak o kocaman okulda öğrenmeye başladım. Hergün toplam üç saat tramvay ve otobüs yolculuğu dışında nihariliğin bir diğer zor yanı da okulda geçirdiğiniz sürenin çok kısıtlı olması.
Bu nedenle şimdi arkadaşlarımızın okul anılarına biraz kıskançlıkla bakıyoruz.
1966’da okuldan mezun olduktan sonra, ODTÜ’ye girdim. Ekim 1971’de İnşaat Mühendisi olarak hayata atıldık. Bir yıl okulda kalıp asistanlık ve
master çalışması yaptım. Akademik kariyer bana uymadı ve yaşamak için para gerekiyordu. Aldığım burs karşılığı İller Bankası Su Bölümü’nde işe başladım. Altı aylık çalışma sonunda buradan istifa edip Mayıs 1973’de özel sektöre, Fega Öngerilmeli Prefabrik Beton Sanayii A.Ş.’ye geçtim.
Şubat 1974’de eşim Gülen ile evlendim. Temmuz 1975’de Tuzla Piyade Okulu’nda kısa dönem askerlik yaptım, aynı yıl Kasım ayında da kızım Fergün, Mart 1978’de de kızım Deniz doğdu. Mayıs 1986 yılına kadar çalıştığım (Son 7 yılını fabrika müdürü olarak ) bu şirketten ayrılarak Oyak İnşaat A.Ş.’ye geçtim. İlk işim Havelsan’ın fabrika binası şantiye şefliği idi. 1988 yılında Genel Müdür Yardımcısı, 1993 ylında da Genel Müdür oldum. Oyak İnşaat’ta çalıştığım yıllarda 1988 – 2001 arası Oyak’ın yatırımı olan şirketlerde  Yönetim Kurulu Başkan Vekilliği görevlerinde bulundum.
2001 yılı Temmuz ayında değişen üst yönetimle anlaşmazlığa düşerek görevden ayrıldım ve emekli oldum.
2005 yılında İzmir’e taşınıp hanım köylü oldum. Beş ay Ayvalık, altı ay İzmir, kalan günleri de İstanbul’da torunlarla geçirip mutlu ve sağlıklı olmak  dileğim...
 

Bibliyografya

Sıra Dışı Hayatlar Cilt 14 - Galatasaray Liseli Mühendisler - Mimarlar