Sendikacılık, Türkiye’ye batılı ülkelere göre oldukça geç giren bir kurumdur. Sendikacılığın Türkiye’ye geç girmesi, her şeyden önce yetersiz sanayileşme düzeyi, buna bağlı olarak ücretli /bağımlı çalışan işçi kesimin yetersizliğiyle yakınsan ilgilidir. Zira, Osmanlı İmparatorluğu, XVIII. yüzyılın sonlarına doğru Avrupa’da "işçi sınıfı" adlı yeni bir sınıfın doğmasına neden olan Sanayi Devrimi'ne çeşitli sebeplerle kayıtsız kalmış; dolayısıyla, Türkiye'de yıllarca süregelen geleneksel üretim teknikleri ve usta-çırak-kalfa aktörlü çalışma ilişkileri XX. yüzyılın başlarına kadar önemli bir değişime uğramadan sürdürüle gelmiştir.
Ülkemizde, günümüzdeki anlamda ücretli /bağımlı çalışan bir işçi kesimi ancak XIX. yüzyılın ortalarına doğru, öncelikle ordunun silah ve giyim ihtiyaçlarını karşılamak üzere devlet sermayesiyle kurulan Tophane, Feshane, Beykoz kundura ve Hereke dokuma fabrikalarında ve yabancı sermaye tarafından işletilen deniz /demiryolları işletmelerinde ve diğer sektörlerde yerli müteşebbislerce kurulan işyerlerinde sınırlı sayıda ortaya çıkmıştır. Halbuki, aynı tarihlerde îngiltere ve Fransa gibi ülkelerde bu sayının milyonlarla ifade edildiği bilinmektedir.
1913 ’te iktidarı ele geçiren İttihat ve Terakki Fırkası, uygulamaya koyduğu "milli iktisat" politikası çerçevesinde ülke genelinde sanayileşme hamlesi başlatmak istemişse de, I. Dünya Savaşı’na girilmesiyle somut bir sonuç alamamıştır. Nitekim, 1915’te yapılan sanayi sayımında, ağırlıklı olarak dokuma, gıda ve deri işkollarında kurulu 282 sanayi tesisi ve bu işletmelerde sadece 15.000 civarında işçi çalıştığı ortaya çıkmıştır...

---