Benim, karanlıkta kalmış tarih gerçeklerini aydınlatmak gibi bir amacım yok elbet. Yalnızca -belki de fazla meraklı bir ulus olmamamızdan kaynaklanan- gözümüzden kaçmış kimi hususları dikkatlerinize sunmaya çalıştım bu kitapta. Kitaptaki konuların tek ortak yanı, kamuoyunca yanlış ya da az bilinir olmalarıdır. Örneğin, Osmanlıya matbaanın Sultan III. Ahmed döneminde 1729’da, Avrupa’dan 273 yıl sonra geldiği söylenir sürekli olarak. Okullarda böyle anlatılır, köşe yazarları böyle yazar. Oysa 1493’te -Gutenberg’den 37 yıl sonra- İstanbul’da ilk kitap basılmıştır. Evet bu kitap İbrânîce’dir, ama OsmanlInın başkenti İstanbul’da basılmıştır. Herhangi bir uğraşın toplumun belli bir döneminde olup olmaması, toplumun o uğraşa, o zanaata, o sanata gereksinme duyup duymamasına bağlıdır. Toplum gereksinme duyuyorsa o uğraş vardır, duymuyorsa yoktur. Aksini düşünmek, genel tarihsel insan gelişimine ve insana güvenmemek olur. Çeşitli ırk, dil, din ve ulustan insanları uyruk kabul eden bir imparatorlukta Arap harfleri dışında, İbrânî, Ermeni, Yunan ve zaman zaman Latin harfleriyle kitap basılırken, OsmanlIya matbaanın yaklaşık üç yüzyıl sonra geldiğini söylemek en azından gerçekçi değildir.
Bir başka örnek, Aziz Nesin’in geleneksel Türk el sanatlarına olan düşkünlüğüdür. Aziz Nesin’i herkes mizah yazarı, tiyatro yazarı, şâir ve öykü yazarı olarak bilir. Oysa Fen Tatbikat Okulu öğrencisiyken iki yıl Güzel Sanatlar Akademisine devam etmiş; Kâmil Akdik, İsmail Hakkı Altunbezer, Necmeddin Okyay ve Süheyl Ünver gibi dönemin en ünlü hocalarından hat, tezhip ve minyatür dersleri almıştır. Kendisi Arap harfleriyle de Latin harfleriyle de bir hattat kadar güzel yazardı. Kitabın bir bölümü bu konuda vaktiyle kendisiyle yaptığım bir söyleşiye ayrılmıştır.
Kitapta bu ve buna benzer konular işlenmiştir. Elbette ki kitaptakiler OsmanlIdan bugüne gözümüzden kaçanların pek azıdır. Umarım bu yolda yapılacak yeni çalışmalar ve verilecek yeni eserlerle gözümüzden kaçanlar en aza indirilir.
Kitabın hazırlık aşamasında katkılarını esirgemeyen değerli dostlarım Bahaed-din Doğramacı, Mehdi Kamruz, Hüseyin Gündüz, Talip Mert, Süleyman Berk, Muammer Ülker, Celal Ertürk, Şeyhmus Dirim, Murat Bilir, Püzant Akbaş, Arslan Mercan, Paker Yenimazman, Atilla Bir, Mustafa Kaçar, Şule Gürbüz, T. Fikret Uçar, Sevim Selamet, Nevzat Kaya, Yılmaz Uyar, M. Birol Ülker, Sevim Sevindi, Dilek Gürbüz, Mustafa Yılmaz, Zerhan Karabiber, Şehnaz Yaren, Koksal Anadol, Necdet Çatak ve Gülendam Nakipoğlu’nun hepsine ayrı ayrı içtenlikle teşekkür ediyorum. Adlarını unuttuklarımdan bağışlamalarını dilerim. Kitabın yayın aşamasında maddî ve manevî desteklerini esirgemeyen T. Toprak Sanayii İşverenleri Sendikası Yönetim Kurulu Başkan ve Üyeleri ile Genel Sekreter Bekir Uzuna ve çeşitli aşamalarda yardım ve desteklerini esirgemeyen tüm değerli dostlarıma şükranlarımı sunuyorum.

---