2013’ün Kasım ayıydı. Emekli Öğretmenler Derneği'ndeydim. Derneğin yöneticilerinden, emekli öğretmen, “kadim dostum” Mehmet Vicdan girdi odaya. Bir demet bilgisayar çıktısı koydu önüme. Bu çıktıların bir kitap hazırlığının notları olduğunu söyledi.Benden istediklerini açıkladı. “Hay hay!” dedim. Bir yandan da zaman zaman başvurduğum “emekli öğretmen kavramı” üzerinde düşünmeyi sürdürdüm.
Bilirsiniz; çoğu öğretmen emekli olunca, “Unumu eledim,eleğimi astım” davranışı içinde okumayı yazmayı bırakır; kendini yenilemeyi, eğitim dizgemizin sorunları üzerine düşünmeyi önemsemez olur. Örneğin eğitimimizin küresel güçlerin istekleri doğrultusunda biçimlendirilmesi; Milli Eğitim Bakanlığı’nın merkez ve taşra örgütlerinin din temelli bir anlayışla amacından saptırılması; öğretim birliği,laiklik, karma eğitim; bağımsızlık, bilimsellik, aydın yurttaş yetiştirme gibi temel değerlerimizin göz ardı edilmesi; yüksek öğretimle ilgili kurumların tümüyle siyasal iktidarın güdümüne sokulması... gibi ulusumuz için yaşamsal önemi olan uygulamalar onu pek ilgilendirmez.
Az sayıda da olsa kimi emekli öğretmen de var. Onlar, “Öğretmenin emeklisi olmaz” sözünün gereklerini yerine getirircesine okuyarak yazarak eylemli öğretmenler gibi kendini yenilemeyi, çevresini olanakları ölçüsünde aydınlatmayı; birikimlerine yenilerini katarak iyinin, doğrunun, güzelin yanında olmayı sürdürürler.
İşte elinizdeki bu kitap, böylesi bir çalışmanın, emekli öğretmen, emekli eğitim yöneticisi Mehmet Vicdan’ın ürünüdür...

---