| Yazar | : | Ali İhsan Bağiş |
| Yayın Tarihi | : | 1983 |
| Sayfa Sayısı | : | 150 |
| Ölçü | : | 0 x 0 cm |
| Yayınevi | : | Turhan Kitabevi |
Osmanlı İmparatorluğu'nun ekonomik ve mali yönden çöküşü ile bu çöküşün hemen ardından İmparatorluğa yeni bir güç verebilmek için XVIII. yüzyılın son çeyreğinden itibaren ve XIX. yüzyılda girişilen reform hareketlerinin arzu edilen sonuçlar vermemesinin sebepleri üzerinde son yıllarda gerek Türkiye ve gerekse yurt dışında bir hayli araştırma yapılmış ve yapılmaktadır. Bilindiği gibi, batı Avrupa'da sanayi inkılabı sırasında ticari kesimden sanayie önemli ölçüde sermaye transferi olmuştur. Acaba neden, böyle bir olay Osmanlı İmparatorluğu'nda XVIII. yüzyıl sonu ile XIX. yüzyıl başlarında meydana gelmemiştir?
Kanaatimize göre, böyle teorik bir soruyu, sadece bugüne kadar gerçekleştirilen araştırmalar çerçevesinde kalarak cevaplandırmaya imkân yoktur. Söz konusu problemi, çeşitli yönlerden aydınlatacak çok sayıda monografik çalışma yapılması gerekmektedir. Mesela bu dönemde oldukça önemli bir sermaye birikiminde bulunarak, Osmanlı İmparatorluğu'nun ticari hayatında hatırı sayılır bir rol oynayan tüccar sınıfının tahlil edilmesi ve tanınması şarttır.
İşte bu araştırma, böyle bir meselenin aydınlatılmasını hedef almaktadır. Osmanlı İmparatorluğu'nda, özellikle XVII. yüzyıldan itibaren ve XIX. yüzyıl boyunca iç ve dış ticaret hayatında önemli rol oynayan Rum, Ermeni ve Yahudi gayrimüslim tebaanın yabancı devletlerin himayesine girerek, "beratlı tüccar" olmak isteyişlerinin sebepleri ile bu tüccarları yabancı devletlerin himayesinden kurtarmak için III. Selim'in bunları "Avrupa tüccarı" denilen imtiyazlı bir sınıf haline getirmesinin sebepleri ve bu düzenlemeye karşı Avrupa Devletleri ile Rusya'nın güttükleri politikalar ile II. Mahmud'un bu politikayı devam ettirmesi, bu araştırmanın esas konusunu teşkil etmektedir.