Mademki beşeri bilimlerin en önemli şubesi tarihtir, öyleyse tarih ilmine hem saygı göstermeli, hem de ondan en iyi şekilde yararlanılmalıdır. Bu husus, hele hele dünya tarihinin bütün devirlerine damgasını vuran biz Türkler için daha büyük önem taşımaktadır. Biz tarih ile bu kadar iç içe olmuş bir millet olmamıza rağmen, onu ne iyi biliyoruz, ne de ondan bir şekilde yararlanıyoruz. Buna en iyi örnek Sultan II. Abdülhamid'dir. Biz nasıl bir milletiz ki, yüzlerce yıldan beri savaştığımız, bizi bir kaşık suda boğmak isteyen milletler, ona karşı otuz yıl mücadele ettikleri halde, yine de takdir duygularını esirgemedikleri, II. Abdülhamid için, bizim yetmiş yıldır yaptığımız hakaret ve çirkin saldırılara ne demeli, bilemiyorum. II. Abdülhamid öleli yetmiş yıl oldu. Hâlâ batılı düşman devletlerin uydurduğu Kızıl Sultan karalamasını, biz ilkokullarımızda mini mini çocuklarımıza şiirler ezberletiyoruz. Daha sonra bunlar da büyüyüp siyasi parti lideri Prof. falan olunca, II. Abdülhamid'in bez üzerine yapılmış resmine boya atıyorlar, onun resmini taşlıyorlar, hakaret ediyorlar. Bu Abdülhamid dedikleri padişah, bizzat kendi parası ile 1552 adet hayır eseri yapmıştır. Bunlar, çeşme, köprü, mektep, hastahane, imarethane, cami, vesairedir. Bir kere insanlığa, bu kadar hürmet gösteren, hizmet eden bir adamın, böyle hakaretlere layık görülmesi millete ihanettir. Düşmanlarımız kötülüyorlarsa, belli bir amaçları var demektir. Nitekim o düşmanlar, onun tahttan indirilmesinden sonra, koskoca imparatorluğu kısa zamanda yıkmaya da muvaffak olmuşladır. Biz burada yalnızca siyasi tarihini, kronolojik bir şekilde ortaya koymaya çalıştık. Tarih bize onu methetmeyi şart koşmuyor. Aynı şeklide yermeyi de! Bu gün eğer ülkemiz meseleler içerisinde boğuluyorsa, yüzyıl önce işlenmiş tarihi hataları bugünde işlemekten geri kalmıyorsa, çevremizde bizi kuşatmış olan ateş çemberi bizi bunaltıyorsa, dünya platformunda, Türkiye'nin yerini dahi bilmeyen Mikronezya ülkeleri, BM'de aleyhimize parmak kaldırıp düşmanlık yapıyorsa bunların kaleme alınması gerekiyor. Bu küçük çalışmamızın okuyuculara bu duygularla yararlı olacağı ümidindeyiz. Dr. Vahid Çabuk

---