Küçük Bir Hâtıra...
Sıcak bir İstanbul öğleden sonrasıydı sanırım. Geniş bir caddede yürüyorduk. Taşradan İstanbul’a gelmiş bir çocuğun meraklı bakışlarıyla gördüğüm her nesneyi usumda tutmaya çalışıyordum. Caddenin her iki tarafında yürüyen kalabalığı anımsıyorum. Böyle bir kalabalığı ilk defa görüyordum. Açıkçası biraz ürkmüş ve yanımda yürüyen adamın eline daha da sıkı sarılmıştım. Egzoz kokuları, yolun kenarında kapılan açık lokantalardan yayılan yemek kokulanna karışıyor, caddenin açıldığı kocaman meydanda silindirik bir kutunun içinde duran trafik polisi kollannı garip şekillere sokarak boyuna düdük çalıyordu.
Taşıtlardan çıkan koma sesleri, meydandaki muazzam Atatürk heykeli, yiyecek satan yerlerin çokluğu, insanlann alelacele koşuşturmalan, geldiğim kentin doğasıyla hiç uyuşmuyordu. Sonrasında neler yaptığımızı neler konuştuğumuzu tam hatırlayamıyorum. Ancak hatırladığım bir şey var ki, o da gece oynanacak maçla ilgili bana en ufak bir şey söylenmediğidir.
Hava kararmış, önünden geçtiğimiz câmiden ezan okunmaya başlamıştı. Hızlı hızlı yürüyerek meydana vardık... Deniz kıyısında bir yerlerde büyük bir stadyumun yanında duruyorduk şimdi de. Mahşeri bir kalabalık vardı. Gişeler kapanmıştı. Yanımdaki adamın yüzü asıldı. “Hiç bilet kalmamıştır,” dedi kendi kendine. Pejmürde giyimli bir adam belirdi yanımızda aniden. “Bilet var, ister misiniz?” dedi. Elini tuttuğum adam parayı verip iki bilet aldı. Dar ve karanlık dehlizlerden geçerek stadyumun içine girdik. Maç başlamıştı, tıklım tıklım dolu statta oturan yoktu. Herkes ayağa kalkmış maçı izlemeye çalışıyor, zaman zaman kaçan bir golle kederleniyorlar veya yanlış bir karar nedeniyle maçı yöneten siyah formalı adama daha önce hiç duymadığım sunturlu küfürleri savuruyorlardı...

---