Milli tarih ve milli kültür ile bezenmiş bil' kişi, devlet ve idare adamı ise siyasette; öğretmen, profesör ise eğitimde; din adamı ise ahlak ve maneviyatta; edebiyatçı ise şiir, hikâye, roman ve piyeste; sanatkâr ise sanatın bütün dallarında, esnaf ise ticarette bekanın sağlanması için topluca ilerlemek, yükselmek, yüceltmek hedefine yönelmelidir. Bu tablo milletin şanla şerefle ebedileşmesinin fotoğrafıdır. Fotoğrafın bir de tersini görelim: Mazisinden habersiz, kendine yüzyıllarca hayat sunmuş olan ahlaki değerler karşısında hissiz, milli değerlerden yoksun ve bu yüzden pırıltılı bir cila altında ileri sürülen sahte fikir cereyanları önünde savruk, her zaman ve bilhassa çıkarlarına dokunulunca dağılmaya mahkûm bir çeşit kadavralar topluluğu için elbette ne haysiyet, ne huzur ne de refah söz konusu olabilir. Neden eskisi gibi usta ve zanaatkâr yetiştiremiyoruz? Neden o muhteşem esnaflık ilkeleri (ahilik) yok oldu? Bu soruların karşılığı uzakta değildir. Bugün, dünün değerlerinden uzağa düşmüş durumdayız. Çağdaşlık, dünden ve dünün değerlerinden kopmak değildir. Bunu bir anlayabilsek, çözüme daha kolay yaklaşabiliriz. Hele, belli konularda, dünün değerlerinin yerine bugünün değerlerini koyamamışsak, pek çok sunumuz için olduğu gibi usta, esnaf ve zanaatkâr konusunda da temel bir açmazımız var demektir. Dünün olumlu değerlerinden uzaklaşırken ya yeni bir değer getirememişiz ya da getirdiğimiz yeni olguların çarpıklığını, kavrayamamışızdır. Bu düğümü çözebilme yolunda istesek de istemesek de dünün değer anlayışını sorgulama zorunluluğunun doğduğu açıktır. Oldukça çetrefilli bir zemin ile toplumsal ve ekonomik düzende, eskiden olduğu gibi, ustaların ustaları izleyebilir mi, bir de bunu düşünelim! Yozlaşmaya başlamış veya içine düşmüş bir millet nasıl kurtarılacaktır? Milli tarih şuuru milleti ölümsüzleştiren başlıca manevi güç kaynağıdır. Çare bu kaynakta aranmalıdır…

---