BİR ESKİ İSTANBUL ÖYKÜSÜ: DİLEK TEPESİ 1. Beni bana getirmiş, daha iyisi, bana beni öğretmişti. Dilek "biricik" kızıydı onun. Şimdi tam anımsayamıyorum. Henüz ilgi başlangıcının ayırdında değildi. Ama bir gün onunla aynı çizgide bir yerlere taşınmış, oralardan öteki günlere, gün ötelerine ulaşmıştık. Bir şeyleri duyulara dönüşen tüm karşılıklar, bize göre, bir posta dağıtıcısının yorgun gururunu taşıyordu aslında. Gözlemlerimiz vardı. Kendiliğindenlik, bize öz benliğimizi, çözüm çarelerini tam açıklayamadığımız özgürlükleri anımsatıyordu. Evet, bir çıkış arıyorduk. Ne ki hep askılardaydık, dönem dönem, sıkça. Eskimiş bağlar, başka'lı bağlılıklar geçerliydi çünkü. Her şey gecikiyor, bizler bıçaklanıyorduk bir yerlerimizden. Susuyorduk parça parça. Duraksıyorduk, yılgı Onlar mı? Bizi yine biz anlıyorduk, en iyi... 2. Kurallar mı gerçek? Anlamı mı var, alışkanlıklara alışmanın, alışma anlaşmalarına zorlamanın? Ya şu, yüreğimizi oyan, oynatan kör baskılar, kıskanç gözaltılar?. Yani oklar, kalkanlar, kılıçlar... Yani toplar, tüfekler, sığınaklar... Yani atom, yani nötron, yani ışın. Savaşlar uzadıkça -sıcak, soğuk- yıllar mı kısalıyordu? İnsanlık azaldıkça ölümler mi çoğalıyordu? Yüzyılları neler dolduruyordu, zaman tünelinde kimler yaşıyordu?. Bunları konuşuyorduk Dilek'le. Eşit beklentilerin eksiksiz mutluluğuna koşmak istiyor, ara sıra da homurdanarak dışarlarda kendimizi arıyorduk. Ah o utkusu "Kaf dağı"nın ötelerindeki saf aranışlar! Onlar belki dar açılıydılar. Dışa vuran aslında, çıkarlarımızdı belki. Nice kuşlara acı yemler verip sonra da onları çılgın törenlerimize getiriyorduk. Bitirirken bitiyorduk, kimbilir... Devinimlerimiz yeterince değildi, sahiplenişlerimiz yersizdi...

---