Bundan önceki "Modernlik ve Türkiye'de Modern Camiler" başlıklı kitabımda, eski eserlerdeki strüktürel öğelerin çağdaş mimaride taklit edilerek meydana getirilen arabesk üslubu eleştirmiş ve her sanatta olduğu gibi mimaride de yaratıcılığın ve özgünlüğün önemini belirtmiştim. Senelerden beri "tip projelerin" ne kadar yanlış, kolaycı, sığ bir uygulama olduğunu savunur dururum. Vurgulamak istediğim ve doğru olduğuna inandığım diğer bir husus da, geleneksel mimarimizdeki ana kompozisyon ilkelerini öğrenmek ve çağdaş yapılarda bunlardan esinlenmek olduğudur. Konunun biraz derinine inince araştırmaların daha çok strüktürel, mühendislik ve tarihi yönünde yapıldığını gördüm. Eskilerin dediği gibi "Güneş altında söylenmedik söz yoktur". Muhakkak benim görmediğim, bilmediğim estetik temelli bir araştırma da olabilir.
Turizm Bakanlığının "Bir Şaheser Süleymaniye Külliyesi" adlı çok güzel ve mükemmel kitabın İçindeki başlıklar şöyle: Süleymaniye' de Bayram sabahı, Süleymaniye’nin Üst Kimliği, Edebiyatımızda Süleymaniye, Temelden Aleme inşaat süreci, Strüktür çözümü, Kubbe ve örtüde Dolaşım, Malzeme ve Teknoloji, Taş işçiliği ve Profiller, Restitüsyon ve Restorasyon, Türbeler, Sessizler Bahçesi, Güneş Saati ve Su, Kalemişi, Cam ve Revzen, Süleymaniye'nin ahşapları, Yazılar ve İmzalar, Kütüphane, Sinan Çağı Kronolojisi. Görüldüğü gibi estetik ile ilgili hiçbir bölüm bulunmamaktadır... 

---