İnsan hafızasında en çok kalan şeyler, çocukluğunda edindiği kazananlardır. Hayata ilk dokunuş, ilk sesler, ilk tınılar, ilk kokular ve ilk intibalar. İlerleyen süreçte belli belirsiz hayalimsi görüntüler. Aile ortamı, çevre unsurları ve güvenli liman anne. İlk kelimeler, somut eşyaya dair ilk cümleler, kendi ayakları üzerinde durup ilk yürüme etkinliği. Evin üyeleri, evin dışındaki unsurların yavaş yavaş devreye girmesi ve kişinin içinde doğduğu köy dünyasına açılması.
Köy, aile yapısının biraz büyük hali gibidir. Kaldı ki, köy sakinleri, ana hatları itibarıyla üç beş kuşak öncesi aynı ailede birleşir. Bu açıdan köyde her ailenin birbirini tanıması, bir ölçüde birbiri ile akraba olması köylü arasında kendiliğinden bir güven ortamı vücuda getirir.
Bir çocuk için köy, koca bir dünyadır. Hemen her rengin belli ölçüde kendinde yer bulduğu bir dünyadan söz ediyoruz. Madenler, bitkiler, hayvanlar, insanlar, yeryüzü ve gökyüzünün en saf halinin tezahürlerinin temaşa edildiği bir mekan. İnsana özgü değerlerin, bu mekanda pek çok boyutu ile kendini gösterdiği anlamlı bir dünya. Doğumdan ölüme uzanan çizgide maddi ve manevi unsurları ile bütünlük arzeden yekpare bir şehrâyin.
Mevsimler, çiçekler, böcekler, meyveler, kuşlar, hayvanlar ve insanlar. Sevinç ve sevgi halleri, öfke ve kavga demleri, doğanın içinde çocuğun temaşa eşliğinde düşünce temrinleri...

---