Kocamı bir Şükran Günü terkettim. Tanışalı dokuz yıl oluyordu, evleneli de bir o kadar. İşin yürümediğini anlamak için yeterdi bu kadarı ama yine de kolay olmadı. Şükran Gününü seçmem biraz garip gelebilir, ama belki de hiç garip değildi. İki yaşımdan beri aralıklı olarak Manhattan'da aynı blokta oturmuşumdur. Doğa Bilimleri Müzesi karşısındaki apartmanların sıralandığı ve Marcy's mağazasının düzenlediği Şükran Günü gösterisinde dev balonların uçurulduğu tek caddedir orası. Küçük bir kızken arefe gecesi sabaha kadar ayakta kalıp helyum dolu tankları taşıyan kamyonların gelişini, buruş buruş lateks balonların şişirildikçe kum torbalarıyla bağlı ağların içinde şekillenişini seyretmeme izin verilirdi. Gösteri gününden bir gece önce saat dokuz suları kamyonlar sökün etmeye başlar, Miki Fare, Vak Vaka Kardeş, Süpermen, Panda ayısı, dinozorların anahatları caddenin kara asfaltına yayılırdı. Sonraları bu hayvanlar koleksiyonuna Şen Dana ve Gülen Balon eklenmiş, ama ben büyümüştüm artık. Olayın büyüsü uçup gitmişti…

---