Önce yatay bir zaman çizgisi düşünün. Üzerinde ben, Olgun. Ortaköy’deki ilkokulda Boğazın yosun kokusu. Ortaokul ve lisede Beyoğlu gecelerinin sucuk-ekmek kokusu, sabahların tuvalet kokusu. İstanbul Teknik Üniversitesi (İTÜ), transistor, baskılı-kart ve yanmış transformatör kokuları. Université Libre de Bruxelles (ULB), karanlıkta bitmeyen yağmurun kirli havayla karışık kokusu.
Oysa, dikey boyuttaki hayatım benim deneyimlerimden oluşur. Hakikati aramak ve kendini bilmek arzusunun itelediği deneyimler.
Bu boyutta yılları saymak anlamsız. Fakat, deneyimlerimi sayabilirim ve bunlar hayatımın anlamıdır. Örnek mi istediniz? 1. Sınıf: Ortaköy’de beyaz karyolada yatarken annem yerine sarılmak üzere getirilen uzun yastık. 4. Sınıf: Ağabeyim Güven’in yaptığı maket teknenin üzerine ilk aşkımın adını yazdım. Her çarşamba Annem Dürnev’in Ortaköy’de erken geldiği için okulun kapısında bekleyip sonra hepimize dağıttığı sevgi.
“İleride bir gün takdir edilecek” olmanın heyecanı! 11 Fen: Yeryüzüne dönecek olursak, Fenerbahçe plajındaki güzellerin resmini gizlice çekme dürtüsüyle hayata geçen ‘Minikamera’ markasını verdiğim kibrit kutusu boyutundaki fotoğraf makinesi, Sabri Erserim’in Kadıköy’deki tavan arasındaki üretim ‘tesisi’ için karşılıksız yardımı ve babacığımın paracıkları. Mehmet Ersayan ile birlikte Bokludere’den çıkıp Moda plajı yakınlarında bir sandaldaki kızlara fiyaka yaparken ‘küütttt’ diye kırdığımız o canım yarış teknesi. Bülent Becan ile Yoğurtçu parkta ve Nazım Hikmet’in kızının evi önünde attığımız sayısız bisiklet turları. İstanbul Teknik Üniversitesi bitirme çalışması olarak yaptığım ‘dokunmatik klavye’ ve koca koca tüplü sayısal göstergeler (1970-1971).
 
 

Bibliyografya

Sıra Dışı Hayatlar Cilt 14 - Galatasaray Liseli Mühendisler - Mimarlar