Şebnem emin değil.
5C’de oturuyorum. Bizınıs perdesinin tam arkasında, koridor kenarı.
Kolay tuvalete gitmek, ayakları boşluğa uzatabilmek için cam kenarından otuzlu yaşlarda vazgeçtim. Bulutlara dalıp hayal kurmaktan da çocuklukta. Yedi bin mil yukarıdan muhteşem görünen topografyanın gerçekten berbat olduğuna artık eminim. İstememek var. İnsan elli yaşına gelince tercihini reddetme üzerine kurguluyor, misal; pencere kenarı istemiyorsun, uçağın önünü de. Ama topluluğu bozmamak için razı olunabilir. Cam kenarındaki, hostese emanet edilmiş küçük çocuk uslu uslu oturabilirken, bizim kızlar koridorun diğer tarafında üç sırada çiftleşip arka arkaya dizilmişler, bir sirk uğultusuyla şamata yapıyorlar. Uçağın ner-deyse ortalarına kadar bütün yolcuları rahatsız edecek kadar şenlikliyiz. Dinlendiğimizin ayırdmdayız ve gürültümüzden huzursuz olacak itirazcıyı boktan duruma düşürecek kadar çirkefleşebiliriz. Arkamızdan suratsız yaşlı cadılar denilmesi olasılığını tartmış ve bununla başa çıkabilecek kadar da pervasızlaşmışız...

---