Ege'nin baharlarda yaşayabildiği güzel günlerden birinin sonuna yaklaşmış; hafif serinlik başlamıştı. Güneşin batmasına, kentin arkasındaki yalçın kayalardan oluşmuş görkemli dağın pembe renk almasına zaman vardı. Kentin dışındaki Saray-ı Şehzadegan'ın büyük kapısı önünde kapalı saray arabası durdu. Arkasındaki arabalar da ona uydular. Öndeki, aynı büyüklükte, dört tekerlekli, üstü tümüyle kırmızı deri ile kaplı bir arabaydı. Her iki yanda, tekerleklerin arasında aşağıdan yukarı uzanan, kapı ya da pencere gibi kullanılan derin yırtmaçlar uzanıyordu. Yırtmaçların iki yanında parıldayan, gösterişli sarı işlemeler uzaklardan bile görülüyordu. Arabanın arkasındaki deri yukarıya sarılmış; ipek perdelerden taşan sesler ve tahrik edici kokular kadınların varlığını hissettiriyordu. Diğerleri basit yük arabalarıydılar. Arabaların birinden tüylü, kulakları sarkık kahverengi bir köpek fırladı. Bakıcısı küçük zenci çocuk da arkasından... "Dur, kaçma Kamer!" diye bağırıyordu telaşla. Mudanya'dan bu yana yolun, arabaların bakımları ile görevli baltacılar, has ahırın adamları; yol boyunca çadırları kurup kaldıran mehterler daha önce gelmişler; kışlaya yönelmişlerdi. İki karış boyundaki külahı, kırmızı çuhadan üniforması, elindeki asası ile Bostancı Hasekisi Resul çevreyi inceledi. Belindeki ağzı açık, ucunun sırtı yarıya kadar keskin, iri, eğri gaddare heybet veriyordu ona. Haseki işlerin yolunda olduğunu anlayınca komutasındaki sarı külahlı bostancılara koğuşlara gitmelerini emretti. Bostancılar atlarını saray duvarlarını izleyerek sürdüler. Arabacının yanında oturan haremağası, kısık, sadece kapıcıların duyabileceği bir sesle: "Dersaadet'ten geliyoruz!" dedi. Kapıcılardan biri içeriye bağırdı: "Kapıyı açın İstanbul'dan geliyorlar." Sarayı taş ve tuğladan yapılmış yüksek duvarlar çevreliyordu. Büyük araba kapısı hemen açıldı. Beklenildikleri anlaşılıyordu. Arabacılar, terli, ağızlarından köpükler saçılan yorgun atların canını acıtmayacak şekilde kırbaçlarını şaklattılar.

---