Saint-Joseph'in İstanbul'un ortasında başlı başına bir mahalle olduğunu bir tek Saint-Joseph'liler bilir. Yeni rehberlerden pek anlaşılmaz bu: Yoğurtçu Parkı Yokuşu'yken Esat Işık Caddesi'ne dönüşen yol ile Kalamış Koyu arasında bölge bomboş duruyor onlarda. Oysa Mektupçu Osman Nuri'nin güzelim 1934 Rehberi öyle mi? Orada, Moda ile Şifa arasında bütün 'donanım'ı ile gösterilir Okul: Giriş binaları, ana binalar ve avlular, bahçe ve iskele apaçık çizilmiştir. Gören anlar ki, düpedüz koskoca bir mahalledir bu - topografik özellikleri açısından. Aslında bir ülkedir. Ana kapısı, bir vakitler gümrük gibiydi: Girmek de çıkmak da kolay değildi Saint-Joseph'e; geceleri Dobermanlar beklerdi Şato'yu. Şimdi vize kaldırıldı galiba. Bekçi binası, alabildiğine küçümen bir villadır; iki katlı, kara cam kapılı, döner merdivenli bir yapı. Yanında laboratuvarlar uzanır ve Henri'nin ya da Odun'un hayaleti bekler onları. Ana binaya giden uzun, at kestaneleriyle şemsiyeli yolun sonunda, müthiş bir havuzun başında durur Saint Joseph'in heykeli. Yol üçe ayrılır o noktada: Biri doğrudan binaya, öteki mutfağın ve eski yemekhanelerin tarafına, üçüncüsü ise yönetim birimine ve dik bir merdivenle 'Petit Quartier'e ulaşır.

---