Bizim kültürümüz ağıt kültürüdür. Yaşarken değerlerin çoğu kez farkına bile varmayız. Nedense bir şeyi değerlemek için onun yitip gitmesini bekleriz. Sahip çıkma sorumluluğu gerektirmeyen, seyirlik ve mübalağalı bir değerleme tarzıdır bizimkisi.
İşte bu yüzden bu kitapçığı, onu kaleme alan kişi sağken yayınlamayı düşünmüştüm. Amacım, ait olduğu Melamî meşrebince, yarım asırdır kuşe-i uzletinde yaşayan, sapları alabildiğine azalmış gerçekten de değerli insanlardan biri olan neyzen Doğan Özeke’nin efkâr-ı umumiyeye tanıtılmasını sağlamaktı. Ne yazık ki, Pan Yayınları yayın ışını üstlenmeyi kabul ettikten sadece bir hafta kadar sonra onu kaybettik. Bu girizgâh da hiç istemediğim halde bir ağıt yazısı haline geldi.
Doğan Bey’i 1988 yılında tanıdım. Tanışmamıza vesile olan kişi Bursalı neyzen dostlarımdan Sultan Orhan Camii müezzini Hamdi Delil’dir. Hamdi Orhan Camii’nin avlusunda kendi açkısı olan neyleri sergiler, meraklılarına pek cüz’i bir karşılıkla, çoğu kez de bedava olarak verir. Doğan Bey, onun sergisine uğramış ve böylece tanışmışlar. Hamdi Delil bana onun İstanbul’un hay huyundan kaçan ve Bursa’ya yerleşen emekli bir gazeteci olduğunu; ney üflediğini, ayrıca tanbur ve ud da çaldığını söylemişti. Nerede oturduğunu sordum. Hamdi Delil’in tarif ettiği yer, Bursa’nm talan edilmiş ovasında yer alan adı Bağlarbaşı olan, basbayağı bir gecekondu mahallesiydi...

---