Adı Demokrasi olan siyasi rejimin en büyük nimetlerinden biri sosyal alanda vatandaşlara fikir alış-verişi olanağı sağlamasıdır. Düşünme ve düşünce iletişimindeki bu rahatlama, aile fertleri arasındaki ilişkilere de yansıdığından aile temeli otoriter ve suskun olma sakıncasından kurtulur. Bu ferahlama teknolojinin de eklenip ulaşımla haberleşmenin, sağlam bir telekomünikasyon sistemine oturtulmasıyla "Çağdaş Toplum" düzeyine erişilmiş olur. Temelini 1950 yılında attığımız Demokrasi rejiminin yaşaması, sözünü ettiğim unsurların birbirine sağlam olarak düğümlenmesine, uyum içinde birbiriyle kenetlenmesine bağlıdır. Düşüncenin rahat nefes alıp vermesi demek olan Demokrasi rejimi altında yaşayan insanların fizyolojik açıdan beynine yeterli Oksijen gitmesi için, kalabalık insan yığınlarının yaşadığı Büyükkentlerde ekolojik koşullar da büyük önem kazanmış bulunmaktadır. Bu nedenle adı Demokrasi olan siyasi rejimler, Büyükkent insanlarına hastalıksız bir Doğada yaşam sağlama yükümlülüğünü de üstlenmişlerdir. Tuvaletsiz ev olamayacağı gibi ağaçsız mahalle de olamaz. Mensup olmakla gurur duyduğumuz demokratik ülkeler grubundaki 24 OECD ülkesinden hiçbirinin Büyükkentinde karga ve Saksağan sesiyle uyanma diye bir Doğa ortamı yoktur. Demokrasinin "özel sesi" mi olurmuş zihniyetiyle siyasi rejimimizin çeşitli yönlerden kuşa çevrildiği ülkemizde 20-25 milyon insan sabahları hayatla temasa geçme, canlılık kazanmanın vazgeçilmez unsurları olan "olağan" kuş sesleri yerine karga ve saksağan gibi "olağan-dışı" kuşların müziğiyle uyanmaktadır. Bunun fizik ve metafizik tahribatını anlayıp ölçmek ülkenin siyasi otoritelerince 21.nci yüzyıla ertelenmişe benziyor. Görülüyor ki İstanbul, Ankara, İzmir, İzmit ve benzeri Büyükkentler, bir ayrı açıdan, Olağanüstü Hal Bölgesi koşullarında yaşamaktadırlar. İstanbul'un büyük tirajlı bir gazetesinde Sirkeci'den hareket eden banliyö trenlerindeki kalabalığın ve izdihamın "Nazi kamplarına insan götürülüşü"nü andırdığı yazıldı.

---