1961 yılında Beyoğlu’ndaki Okulda başladığım Yetiştirici-C sınıfında M. Pierre COSSON “bagette’’i ile kürsüye vurduğunda, ya 0 ya da 10 alırdık.
M. Benard’ın meşhur: “4,5 je passe’” dediği unutulur mu?
Ekmel Kardeşim, 101. yıl mezunları yıllığında, Benim fotoğrafımın altına:
“a chaque jour suffit sa peine’’ yazmıştı. Ve de çok doğru idi.
Bütün bunlara rağmen. Galatasaray Lisesinde okuduğum için kendimi çok şanslı hissederim. Okul Benim şahsiyetimi karakterize etmiştir.
1969 senesinde İsrail’e tek başıma gitmiştim. Oranın teknik üniversitesine
girebilmek için bir senelik hazırlık sınıfına gittim. Burada da GS Lisesi yardıma geldi. En yüksek sınıfa girebildim. 1970’de imtihanları kazandım ve makine mühendisliği bölümüne girdim.
4 sene sonra bu okul da bitti. Makine Mühendisi olarak mezun oldum. Ama. bu hiç de kolay olmadı.
1973 senesinde Hayfa Üniversitesinde okuyan Fransa’dan gelme bir kızla evlendim. Bu evliliğin gerçekleşmesinde de GS Lisesi yine büyük rol oynadı. Çünkü şimdiki Eşimle olan tanışmam ve arkadaşlığım Fransızca konuştuğum için mümkün oldu. Seneler içinde 2 kızım ve bir oğlum dünyaya geldi. Bu gün hepsinin ailesi var. Bizim de 9 tane torunumuz var.
Küçükten beri bütün oyuncaklarımın nasıl yapıldığı ile çok ilgilendiğim için makine mühendisi olmak isterdim.
Mesleği bu nedenle seçtim. Profesyonel hayatımda, bu nedenle, araba motorları ve diğer parçalar üzerinde değişik yerlerde çalıştım.
2003 senesinde emekliye ayrıldım.
O günden bu yana:  “A chaque jour sufit sa peine’’ yerine: “A chaque jour
et sa joie’’ diyorum.
 
 

Bibliyografya

Sıra Dışı Hayatlar Cilt 14 - Galatasaray Liseli Mühendisler - Mimarlar